Seyed Ali-Akbar Tayebi Javid

سید علی‌اکبر طیبی جاوید، معروف به علی جاوید و متخلص به «ع.ف جاوید»، شهروند ۴۵ ساله‌ی آذربایجانی، ساکن الوند قزوین و از کسبه‌ی برج خلیج فارس بود؛ مردی شیفته‌ی سینما و عاشق بی‌بدیل خانواده‌اش که زندگی‌اش را وقف ترجمه‌ی دوبلاژ فیلم‌ها و سریال‌های مطرح جهانی کرد تا روشنی‌بخش دنیای تصویر برای جوانان میهنش باشد. ده‌ها اثر جاودان همچون گلادیاتور ۲، ونوم: آخرین رقص، ددپول و ولورین، هری پاتر و سریال مردگان متحرک در آرشیو پلتفرم‌های پخش آنلاین از جمله‌ی نماوا، گواهی بر همت والای اوست؛ اشتیاقی عمیق به هنر هفتم که پیش‌تر نیز برایش تاوان بازداشت و تحمل میله‌های زندان را به همراه داشت. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان خیزش اعتراضی مردم قزوین، علی‌اکبر در حالی که دست در دست همراهش قدم برمی‌داشت، هدف شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی مأموران امنیتی قرار گرفت و در همان نقطه از خیابان، آغشته به خون خویش، جان به جان‌آفرین تسلیم کرد. همسر علی‌اکبر پس از جان‌باختنش بارها از عشق میان‌شان، از پیوند عمیقی که زندگی‌شان را به هم گره زده بود و از دختر هشت‌ساله‌شان، درسا، نوشت؛ از عشقی که با رفتن او همچنان زنده مانده بود و از افتخاری که به همسری علی‌اکبر احساس می‌کرد. پیکر او تحت شدیدترین فشارهای امنیتی، کارشکنی‌ها و سکوت خبری اجباری به خاک سپرده شد و مراسم سوگواری‌اش با محدودیت‌های سنگین مواجه گردید. با این حال، خاندانش با درج سروده‌ی «در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما، پاینده باد خاک ایران ما» بر فراز برگه‌ی ترحیم، اندیشه‌ی میهن‌پرستانه‌اش را به رخ کشیدند؛ صدایی که با عنوان «فرزند ایران، شماره ۶۱۷» در یادها ثبت شد. پس از این عروج، جامعه‌ی هنری در ۲۶ بهمن ۱۴۰۴ با اپیزود ویژه‌ی پادکست سینماتوگراف تحت عنوان «برای علی‌اکبر جاوید» و با سخنان حسین مطمئن‌زاده به ادای احترام به او پرداخت و یاد او را در تاریخ و هنر این سرزمین گرامی داشت.