Amir Mohammad Vahidi

امیرمحمد در دی‌ماه سال ۱۳۷۶ در شهر الوند از استان قزوین به دنیا آمد. او جوانی بیست‌وهشت‌ساله، اصالتاً ترک و از اهالی هشترود بود. خانواده‌اش به قزوین مهاجرت کرده بودند و امیرمحمد به‌عنوان کارگری ساده در یکی از شرکت‌های صنعتی این منطقه مشغول به کار بود. امیرمحمد علاقه‌ی زیادی به ماشین داشت؛ علاقه‌ای که در صفحه‌ی شخصی‌اش هم به‌خوبی دیده می‌شد. او عکس‌هایی از ماشین‌هایی که در طول سال‌ها خریده بود به اشتراک می‌گذاشت و گاهی برایشان ویدیو درست می‌کرد؛ از عوض کردن رینگ‌هایشان گرفته تا لحظه‌ای که تصمیم می‌گرفت ماشینی را بفروشد و با آن خداحافظی می‌کرد. به نظر می‌رسید رنگ سفید را بیشتر از هر رنگ دیگری دوست داشت؛ تقریباً تمام ماشین‌هایی که در صفحه‌اش دیده می‌شدند سفید بودند. آخرین ماشین او نیز یک پژو پارس سفید بود که عکس‌ها و ویدیوهایش را در صفحه‌ی خود به اشتراک گذاشته بود. در کنار علاقه‌اش به ماشین، امیرمحمد علاقه‌ی زیادی نیز به تاریخ ایران داشت. عکس‌هایی در کنار تصویر کوروش بزرگ منتشر کرده بود و از او با عنوان «حضرت عشق» یاد می‌کرد. همچنین ویدیویی ساخته‌شده با هوش مصنوعی از محمدرضا شاه پهلوی منتشر کرده بود که در آن، نوروز ۱۴۰۴ را به مردم ایران تبریک می‌گفت. شاید همین علاقه موجب شد که وقتی اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ به نقطه‌ی اوج خود رسید و شاهزاده رضا پهلوی فراخوانی برای تجمعات و اعتراضات مردمی داد، امیرمحمد نیز شامگاه هجدهم دی‌ماه به خیابان برود و به این فراخوان لبیک بگوید. او آن شب در میدان لاله‌ی شهر الوند حضور داشت. در جریان شلیک نیروهای امنیتی به مردم، گلوله‌ای از یک سلاح جنگی به ناحیه‌ی سر امیرمحمد اصابت کرد و او در همان لحظات جان خود را از دست داد. او هیچ‌گونه فعالیت یا وابستگی سیاسی نداشت. با این حال، خانواده‌اش پس از کشته شدنش، یک هفته در بی‌خبری مطلق و بلاتکلیفی به سر بردند تا سرانجام توانستند پیکر امیرمحمد را تحویل بگیرند. آنچه این داغ را برای خانواده‌اش سنگین‌تر می‌کرد، اتفاقی بود که تنها چند روز پیش از مرگ او افتاده بود، امیرمحمد فقط یک هفته پیش از کشته شدنش نامزد کرده بود. فیلم‌ها و تصاویر مراسم نامزدی او که در فضای مجازی منتشر شده‌اند، لحظاتی از شادی خانواده‌ای را نشان می‌دهند که تنها یک هفته بعد، با فقدان عزیزشان روبه‌رو شدند. خواهر امیرمحمد پس از مرگ او، بارها از دلتنگی و بی‌تابی خود نوشته. او خطاب به خاکی که برادرش را در آغوش گرفته، گفته است: «ای خاک سرد، صدای گریه‌های من رو می‌شنوی؟ تمام دنیای من زیر آوار تو خوابیده. می‌دونم دیگه عزیزم رو پس نمی‌دی؛ لااقل امانت‌دار خوبی باش.» در جایی دیگر، دلتنگی‌اش برای امیرمحمد را این‌گونه نوشته است: «این روزها یه دیالوگ از فیلم "خواب سفید" خیلی تو سرم می‌چرخه که می‌گفت: سلام، حالت خوبه؟ عمه نصرت می‌گفت: خاک سرده، مهر مرده رو از دل آدم می‌بره بیرون. ولی از دل من نرفت... انقدر شب‌ها سرم رو کردم زیر لحاف و برات گریه کردم. از وقتی نیستی، دلم بیشتر برات تنگ می‌شه. اصلاً دنیا جای قشنگی نیست. با رفتن تو، خنده‌های واقعی من هم رفتن. من اون لحظه خنده‌هام و حال خوبم رو با تو گذاشتم زیر خاک. کاش که می‌شد برگردی. دل همه‌مون خیلی برات تنگ شده. کاش که می‌شد فقط یه بار دیگه بغلت کنم. مراقبم باش.» مراسمی که برای امیرمحمد برگزار شد نیز تصویری از همین اندوه عمیق خانواده بود. در این مراسم، لباس دامادی‌اش را گذاشته بودند و دور تا دور آن را با شیرینی، نقل و نبات آراسته بودند؛ چیزهایی که قرار بود نشانه‌ی شادی و آغاز زندگی مشترک او باشند. اما این بار، به جای روبان‌های سفید، روبان‌های سیاه در میان آن‌ها قرار گرفته بود؛ گویی شادی مراسم نامزدی، در فاصله‌ای کوتاه جای خود را به سوگ داده بود. در این مراسم، صدای سنتور و موسیقی محلی شنیده می‌شود؛ تصاویری که در کنار لباس دامادی، شیرینی‌ها و روبان‌های سیاه، از داغ سنگینی حکایت می‌کردند که خانواده‌ی امیرمحمد با از دست دادن او بر دل داشتند؛ داغی که برای آنان وصف‌ناشدنی بود.