Sadra Soltani

Graduate architecture student shot by government forces during nighttime shooting in Mehranpour street area of Narmak, Tehran. Was trying to move his family members away from the incident when he was targeted by Islamic Republic regime forces. Shot in kidney area, transferred to Ansari Hospital in Narmak but died despite medical treatment.

هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، خیابان مهران‌پور در نارمک تهران صحنه‌ای شد که زندگی صدرا سلطانی را برای همیشه متوقف کرد. جوانی ۲۴ ساله، دانش‌جوی کارشناسی‌ارشد معماری که در جریان اعتراضات هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوب قرار گرفت و جان باخت. گلوله‌ای که به او اصابت کرد، نه‌تنها یک زندگی، که رؤیاهایی را خاموش کرد؛ رؤیاهایی که در ذهن یک دانش‌جوی معماری برای ساختن، آباد کردن و شکل دادن به آینده‌ای بهتر جوانه زده بود. صدرا را نزدیکانش جوانی آرام، مهربان و عمیقاً دل‌‌بسته‌ی ایران توصیف می‌کنند. او از آن دست آدم‌هایی بود که بی‌هیاهو زندگی می‌کردند اما در دل‌شان امیدی بزرگ برای آینده داشتند. دانش‌جوی مقطع کارشناسی‌ارشد بود و مسیر علمی‌اش را با جدیت دنبال می‌کرد. خانواده‌اش به فردایی روشن برای او فکر می‌کردند؛ به روزی که با دانش و هنر معماری‌اش چیزی به این سرزمین اضافه کند. اما آن روز دی‌ماه، در خیابان، همه چیز ناتمام ماند. نام صدرا حالا در کنار دیگر جان‌باختگان اعتراضات ثبت شده است؛ جوانانی که زندگی‌شان در لحظه‌ای کوتاه و در تقاطع اعتراض و سرکوب پایان یافت. چهل روز گذشت. چهارشنبه بیست‌ونهم بهمن‌ماه، شاگردان پدر صدرا ـ که معلم است ـ در مدرسه‌شان تصمیم گرفتند او را غافل‌گیر کنند. مراسم چهلمی برای پسری که دیگر در میان‌شان نبود. شاگردان، برای هم‌دردی با پدری داغ‌دار، یاد صدرا را زنده کردند. در فضای مدرسه، اشک و احترام درهم آمیخت. این مراسم تنها یک یادبود نبود؛ تلاشی بود برای آن‌که نام صدرا در حافظه‌ها بماند و برای آن‌که اندوه یک خانواده تنها نماند. در آن لحظه، سوگ خصوصی یک پدر، به همدلی جمعی بدل شد. شاگردانی که شاید صدرا را هرگز از نزدیک ندیده بودند اما درد از دست رفتنش را فهمیدند. یاد او در دل مدرسه طنین انداخت؛ جایی که قرار است آینده ساخته شود. صدرا سلطانی دیگر در خیابان‌های نارمک قدم نمی‌زند اما نامش در حافظه‌ی جمعی آنان که او را شناختند و آنان که روایتش را شنیدند، باقی مانده است. چهلم او، نه پایان اندوه، که نشانه‌ای از زنده ماندن یادش بود؛ یاد جوانی که می‌خواست بسازد، اما خود ناتمام ماند. یادش در دل خانواده، دوستان، هم‌دانشگاهی‌ها و شاگردان پدرش زنده است — و در روایت‌هایی که از او باقی مانده، ادامه می‌یابد.