Amirhossein Khodadadi

عطر قهوه، نورهای گرم، پیشخوان چوبی و صندلی‌های کانتر… برای این‌ها نبود که کافه را دوست داشت؛ برای آدم‌هایش بود. خوشش می‌آمد کسی از در وارد شود، خسته و دلگیر، و ساعتی بعد با حالی سبک‌تر بیرون برود. گمان می‌کرد دنیا اگر جای بهتری شود، از همین گوشه‌های کوچک و مهربانی‌های بی‌صدا خواهد شد. امیرحسین خدادادی، متولد ۱۳۸۲/۰۴/۱۸، دانشجوی حسابداری بود؛ او هم از آن آدم‌هایی بود که با یک فنجان قهوه و یک گفت‌وگوی ساده حالش خوب می‌شد. جوانی خوش‌صحبت و مردم‌دار که هر جا می‌نشست، دورش حلقه‌ای از رفاقت شکل می‌گرفت. خنده‌اش زود به دیگران سرایت می‌کرد و دلش طاقت دیدن اندوه کسی را نداشت. تکیه‌گاهی قابل اعتماد برای خانواده بود و از آن دست جوان‌هایی که حضورشان در خانه و میان دوستان، روشنایی می‌آورد. دل‌بستهٔ ورزش بود. ورزش برایش تفریح نبود؛ بخشی از وجودش بود. جوجیتسو کار می‌کرد و رنج تمرین را با جان می‌خرید. تنش به زور بازو آشنا بود و روحش به ماندن و ساختن. اما آن‌چه بیش از همه در دل می‌پروراند، رؤیای کافه‌ای کوچک بود؛ جایی با چند میز، بوی قهوه، صدای گفت‌وگو و پنجره‌ای رو به خیابان. ساعت‌ها از آن حرف می‌زد. پول کنار می‌گذاشت. از خیلی خواسته‌های خودش می‌گذشت تا اندک‌اندک به آن رؤیا نزدیک شود. به صاحب‌کارش سپرده بود بخشی از دستمزدش را نگه دارد؛ می‌خواست روزی وسایل همان کافه را بخرد، کافه‌ای که هنوز در ذهنش آباد نشده بود. در روزهای اعتراض، مانند بسیاری از جوانان هم‌نسلش، تاب نیاورد. پیش از رفتن، جمله‌ای گفت که اکنون از او به یادگار مانده است: «مگه من خونم رنگین‌تره؟» جمله‌ای ساده، اما برخاسته از احساسی که میان مردم کوچه و خیابان می‌جوشید؛ احساسی که تبعیض را برنمی‌تافت و خود را جدا از دیگران نمی‌دید. شامگاه هجدهم دی‌ماه، نجف‌آباد بوی باروت و هراس گرفته بود. خیابان‌ها آشفته بودند و مردم در هجوم تیرها راهی برای پناه می‌جستند. نزدیکانش می‌گویند: «آن شب در نجف‌آباد، خیابان‌ها بوی خون و مرگ می‌داد. وقتی کشتار شروع شد، از زمین و آسمان به معترضان تیراندازی می‌شد. بچه‌ها خودشان را به خانه‌هایی می‌رساندند که در را برای کمک باز گذاشته بودند. او و بقیه کسانی که فرار کردند و به سمت پیاده‌رو رفتند، به رگبار بسته شدند و مثل برگ خزان به زمین ریختند. امیرحسین و چند تن دیگر، پیش از آن‌که به آستانه امنی برسند، بر زمین افتادند. مردمی که شاهد ماجرا بودند با شتاب پیکرهای خونین را به سوی ورودی ساختمان‌ها کشیدند؛ در تلاشی بی‌ثمر برای نگه داشتن جان‌هایی که از دست می‌رفتند. امیرحسین و بقیه کسانی که در آن ویدیو هستند، در پیاده‌رو افتادند و به در خانه نرسیدند. مردم آن‌ها را به ورودی پارکینگ مجتمع کشیدند.» در همان آشوب، گلوله‌ای جنگی به پشت سر امیرحسین نشست. ویدیویی از صحنهٔ کشته شدن او وجود دارد که بسیار دل‌خراش است. در این ویدیو خون بسیاری بر زمین پخش شده و مشخص است که مأموران سرکوب به سر امیرحسین شلیک کرده‌اند. به نقل از نزدیکانش: «تعداد کشته‌های ۱۸ دی در نجف‌آباد خیلی زیاد بود. پیکرها را نگه داشته بودند و به خانواده‌ها تحویل نمی‌دادند.» روز بعد، ۱۹ دی، خانواده برای تحویل پیکرش به سردخانه رفتند. انتظار، خشم، اشک و بی‌خبری درهم آمیخته بود. خانوادهٔ او برای تحویل پیکر و انجام مراسم خاک‌سپاری به سردخانهٔ امیرآباد نجف‌آباد مراجعه کردند، اما پیکرها را تحویل نمی‌دادند. یکی از نزدیکانش می‌گوید: «مردم مقابل سردخانه خشمگین بودند و داد و فریاد می‌کردند. آن‌قدر اعتراض کردند تا بالاخره پیکر عزیزان‌شان را گرفتند. خیلی‌ها حتی منتظر نماندند کسی بیاید و قبر بکند.» سرانجام او را در گلزار شهدای نجف‌آباد به خاک سپردند.