Mani Shafiei

مانی شفیعی، 18 ساله و دانشجوی حسابداری، یکی از صدها جوانی بود که در دی‌ماه 1404 در اسلامشهر جان خود را از دست داد. او در خانواده‌ای چهار نفره زندگی می‌کرد؛ خانواده‌ای که امروز تنها مادر و دختر از آن باقی مانده‌اند. عصر 19 دی، مانی در خانه‌ی مادربزرگش در شهرک قائمیه اسلامشهر بود. صدای شلیک‌ها از خیابان‌ها به گوش می‌رسید. پدرش، مهدی شفیعی، برای پیوستن به تجمعات از خانه خارج شده بود و مانی با شنیدن صدای تیراندازی‌ها بی‌قرار شد. چند بار از پنجره بیرون را نگاه کرد و سرانجام، با وجود تلاش مادربزرگ…

مانی شفیعی، ۱۸ ساله و دانشجوی حسابداری، یکی از صدها جوانی بود که در دی‌ماه ۱۴۰۴ در اسلامشهر جان خود را از دست داد. او در خانواده‌ای چهار نفره زندگی می‌کرد؛ خانواده‌ای که امروز تنها مادر و دختر از آن باقی مانده‌اند. عصر ۱۹ دی، مانی در خانه‌ی مادربزرگش در شهرک قائمیه اسلامشهر بود. صدای شلیک‌ها از خیابان‌ها به گوش می‌رسید. پدرش، مهدی شفیعی، برای پیوستن به تجمعات از خانه خارج شده بود و مانی با شنیدن صدای تیراندازی‌ها بی‌قرار شد. چند بار از پنجره بیرون را نگاه کرد و سرانجام، با وجود تلاش مادربزرگ برای نگه‌داشتنش، نگران و مضطرب از خانه بیرون رفت تا پدرش را پیدا کند. همان لحظاتی که مانی قدم به کوچه گذاشت، پدرش چند خیابان آن‌طرف‌تر با شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی به قلبش کشته شده بود؛ اما هیچ‌کدام از سرنوشت دیگری خبر نداشتند. مانی هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بود و از درب منزل جدا نشده بود که گلوله‌ای از سلاحی دوربرد به پهلویش اصابت کرد. او روی زمین افتاد و مادربزرگ خود را به او رساند؛ اما مانی در آغوش او جان سپرد. پیکر پدر و پسر هر دو به کهریزک منتقل شد. صبح روز بعد، شانزده نفر از بستگان نزدیک خانواده راهی کهریزک شدند تا پیکر مانی و مهدی را پیدا کنند. ساعت‌ها میان ردیف‌های طولانی کیسه‌های سیاه جست‌وجو کردند و یکی‌یکی زیپ‌ها را پایین کشیدند. شماره‌ی یکی از پیکرها «سیزده‌هزار و اندی» بود و دیگری «دوازده‌هزار و اندی». این جست‌وجو تا نزدیکی‌های غروب ادامه داشت تا سرانجام پیکر پدر و پسر پیدا شد. نیروهای امنیتی دستور داده بودند که خاک‌سپاری باید «در اسرع وقت» انجام شود. خانواده نگران بود که اگر پیکرها را به بهشت‌زهرای تهران بسپارند، احتمال ربوده‌شدن یا دفن مخفیانه‌ی آن‌ها وجود داشته باشد. به همین دلیل، در میان ترس و اجبار، راهی همدان شدند. در سردخانه‌ی همدان نیز به خانواده هشدار داده شد که اگر پیکرها را تحویل بگیرند، ممکن است اجازه‌ی خروج داده نشود. خانواده، با یاد وصیت مهدی، تصمیم گرفتند پدر و پسر را به روستای پدری‌شان، چنار از توابع اسدآباد، منتقل کند. مردم روستا با حضور گسترده‌ی خود اجازه‌ی دخالت نیروهای امنیتی را ندادند و پیکر هر دو در ۲۱ دی‌ماه به خاک سپرده شد. امروز، از خانواده‌ی چهار نفره‌ی شفیعی تنها مادر و دختر باقی مانده‌اند؛ خانه‌ای که هر گوشه‌اش یادآور پدر و پسری است که بی‌خبر از سرنوشت یک‌دیگر، در یک روز و با سرنوشتی مشترک جان باختند.