Mohammad Amin Amiri

«نرگس، زنجان رو گرفتیم.» صدایش پر از شوق بود؛ آن‌قدر که خواهرش تا آخر عمر آن لحن را فراموش نمی‌کند. چندبار از برادرش خواست به خانه برگردد، اما او فقط از خوش‌حالی می‌خندید. تماس که قطع شد، هیچ‌کس نمی‌دانست همان چند ثانیه، آخرین گفت‌وگوی خانواده با اوست. محمدامین امیری، تنها هفده سال داشت. همه او را پسری آرام، مؤدب و مهربان می‌شناختند؛ نوجوانی که زودتر از سنش بار مسئولیت را به دوش گرفته بود. هر روز ساعت چهار صبح همراه پدرش سر کار می‌رفت و بعد از پایان کار، مستقیم راهی کلاس‌های آموزش ECU می‌شد. خودروها برایش فقط یک علاقه نبودند؛ آینده‌ای بودند که برای رسیدن به آن، هر روز قدمی برمی‌داشت. در دفتر یادداشت محمدامین، ایران فقط یک واژه نبود؛ دغدغه‌ای بود که میان نوشته‌هایش بارها برمی‌گشت. نقل‌قول‌هایی از محمدرضا شاه پهلوی را با دست‌خط خودش ثبت کرده بود و روی دستش نیز تتوی امضای شاه را داشت. هر وقت صحبت از اعتراضات می‌شد، با همان باور روشن همیشگی می‌گفت: «باید فقط حقمونو از اینا بگیریم.» شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، حدود ساعت شش عصر، با عجله از خانه بیرون رفت. سبزه‌میدان زنجان آن شب یکی از اصلی‌ترین محل‌های تجمع معترضان بود. جمعیت تا حوالی کلانتری پیش رفته بود و فضای شهر لحظه‌به‌لحظه ملتهب‌تر می‌شد. حدود ساعت ۹ شب، نرگس با او تماس گرفت. تازه همان لحظه بود که فهمید برادرش در میان معترضان است. با نگرانی از او خواست به خانه برگردد، اما او  با شوق و خوشحالی فقط گفت: «نرگس، زنجان رو گرفتیم.» چند دقیقه بعد، دو گلوله جنگی به او اصابت کرد. شاهدان عینی گفته‌اند که پیش از آن، مشغول کمک به زخمی‌ها بود. گلوله از زیر قلبش وارد شد و از پهلویش بیرون آمد. مردم دورش جمع شدند، تلاش کردند خون‌ریزی را بند بیاورند و زخمش را پانسمان کنند. در همان لحظات، مأموران قصد داشتند به او دستبند بزنند، اما مردم مانع شدند و اجازه‌ی این کار را ندادند. آن شب، خانواده تا صبح بارها با تلفن او و دوستانش تماس گرفتند، اما هیچ پاسخی نگرفتند. صبح روز بعد، زنی تلفن همراهش را پاسخ داد و گفت گوشی را در نزدیکی اتوبان، حوالی خانه‌شان پیدا کرده است. جست‌وجوی خانواده دو روز ادامه داشت. از کلانتری تا فرمانداری، از دادگستری تا هر جایی که شاید نشانی از او داشته باشد، رفتند. هربار پاسخی تازه می‌شنیدند. می‌گفتند در بازداشت است و از خانواده خواستند سند بیاورند. سند را هم بردند، اما انتظار همچنان ادامه داشت؛ دو روزی که میان امید و بی‌خبری گذشت و هیچ نشانی از او به دست نیامد. صبح یک‌شنبه ۲۱ دی، سرانجام انتظار خانواده پایان یافت. خبر دادند که برای تحویل پیکر محمدامین مراجعه کنند. عصر همان روز، ساعت پنج، نوجوان هفده‌ساله‌ای را که تازه در آغاز ساختن آینده‌اش بود، در بهشت‌زهرای زنجان، به خاک سپردند. چند روز بعد، مدرک ECU صادر شد؛ همان مدرکی که برای گرفتنش، صبح‌هایش را با کار و بعدازظهرهایش را با یاد گرفتن گذرانده بود. خانواده آن برگه را تحویل گرفتند، اما صاحبش دیگر نبود تا نتیجه تلاشش را ببیند. از او، تنها یک سنگ مزار یا مدرکی که دیگر به دستش نرسید، باقی نماند؛ آن‌چه از او ماند، تصویر نوجوانی بود که در هفده‌سالگی کنار پدرش کار می‌کرد، برای آینده‌اش قدم برمی‌داشت و هم‌زمان رؤیای آزادی ایران را در دل داشت. او فقط به زندگی خودش فکر نمی‌کرد؛ در شبی که به خیابان رفت، کنار مردم ایستاد و حتی پیش از آن‌که هدف گلوله قرار بگیرد، دست یاری به سوی زخمی‌های دیگر دراز کرد. در آن آخرین تماس، صدایش از شوقِ رسیدن لبریز بود؛ انگار آزادی را آن‌قدر نزدیک می‌دید که می‌شد آن را در آغوش گرفت. رؤیایی که برای لحظه‌ای، پیش چشمش جان گرفته بود، تنها چند دقیقه بعد در میان صدای گلوله‌ها به خون کشیده شد. اما رؤیاها با مرگ پایان نمی‌یابند. او پیش از آن شب، باورش را با دست‌خط خودش به یادگار گذاشته بود: «ایران را با هیچ چیز معامله نمی‌کنند؛ وطن، هویت یک ملت است و عزتش از هر ثروتی ارزشمندتر.»