Arshiya Barari

جاویدنام عرشیا براری، متولد ۱۵ تیرماه ۱۳۸۲ در شهر زنجان بود. زنجان، شهری در شمال‌غربی ایران با جمعیتی عمدتاً ترک‌زبان، به خاطر حس قوی هویت محلی و سنت دیرینه‌اش در هنرهای رزمی شناخته می‌شود. عرشیا دانشجوی رشته آموزش زبان انگلیسی، قهرمان مسابقات کشوری فیتنس و کیک‌بوکسینگ، قهرمان بین‌المللی کیوکوشین، مدتی نماینده‌ی کیوکوشین و کاراته در استان زنجان، مربی دفاع شخصی و مربی رسمی فدراسیون جهانی سبک‌های IKC بلژیک و FCI بود و به‌طور حرفه‌ای به عنوان مربی سگ‌های زنده‌یاب، نگهبان و امنیتی کار می‌کرد. مادرش در صفحه‌ای که خود عرشیا ایجاد کرده بود، نوشت: «جیگرگوشم عرشیا با کلی امید و آرزو و تلاش شبانه‌روزی مربی رسمی فدراسیون جهانی سگ شده بود و چقدر خوشحال بود. هنوز فرصت نکرده بود تو این پیج حتی یه دونه پست بذاره که با نامردی جونش رو گرفتن. خدا ازشون نگذره. خدایااااا جیگرم آتیش گرفته و بوی دودش کل دنیا رو گرفته. شبا تا ساعت ۲ تو باشگاه تمرین می‌کرد. برای اینکه صبح زودتر از خواب بیدار شه، رو تختش نمی‌خوابید. رو مبل می‌خوابید که جای خوابش راحت نباشه، مبادا که خواب بمونه، زمانش کم باشه و به کاراش دیر برسه.» او قهرمان بدنسازی (تناسب اندام) بود و دو عنوان قهرمانی در کیوکوشین کاراته در سطح استانی و ملی کسب کرده بود. همچنین به عنوان مربی آموزش سبک‌های رزمی و مربی دفاع شخصی فعالیت می‌کرد. مادرش در زیر یکی از عکس‌های او نوشت: «این عکسو عرشیا پسرم خودش ادیت کرده بود و به من ارسال کرده بود. بعد از… سال تمرین و تلاش مستمر این بدن رو ساخته بود. اعتقاد داشت هر کی به اندازه‌ی کافی تلاش کنه، به نتیجه نرسیدن تقریباً صفر درصده و رسیدن به هر موفقیتی هزینه‌ای داره. این بار نشد، بعدی. نشد، بعدی. نشد نداریم.» عرشیا براری در بخش بیوگرافی حساب اینستاگرام خود نوشته بود: «بدون پشیمانی بمیر.» او در صفحه‌ی توییتر خود نیز نوشته بود: «خیلی دلم می‌خواست مخالفت کنم و این رو ننویسم، ولی سرنوشت آدم رو جغرافیا تعیین می‌کنه.» در ۱۸ دی‌ماه، در جریان اعتراضات زنجان، عرشیا در محدوده‌ی سبزه‌میدان زنجان و در فاصله‌ی حدود ۱۲۰ متری از کلانتری شماره‌ی ۱۲ حضور داشت. متین پرویزی نیز در همان محل و در کنار او بود. شاهدان گفته‌اند نیروهای مستقر در ساختمان کلانتری و تک‌تیراندازهای مستقر در محل، به سمت جمعیت و افرادی که در حال فرار بودند تیراندازی کردند. در فیلم‌هایی که از لحظات تیراندازی منتشر شده، عرشیا در کنار متین پرویزی دیده می‌شود. به گفته‌ی شاهدان، عرشیا ابتدا از ناحیه‌ی پهلو مورد اصابت قرار گرفت و سپس از پشت، گلوله‌ای به ناحیه‌ی گردنش اصابت کرد. شاهدان تیر دوم را «تیر خلاص» توصیف کرده‌اند. در روایت دیگری از شاهدان آمده است که نیروهای امنیتی از فاصله‌ی بسیار نزدیک به پهلوی او شلیک کردند و حتی پس از اصابت گلوله، همچنان با باتوم به او ضربه زدند. عرشیا در جریان سرکوب به مجروحان کمک می‌کرد. او تعدادی از افراد زخمی و ساچمه‌خورده را از محل دور می‌کرد و به دیگران درباره‌ی خطر شلیک هشدار می‌داد و برای انتقال مجروحان به نقاط امن تلاش می‌کرد. یکی از شاهدان روایت می‌کند که بیش از بیست نفر از معترضان در یک ون نیروی انتظامی بازداشت شده بودند. یکی از مأموران گاز فلفل داخل خودرو اسپری می‌کند و درِ ون را می‌بندد. عرشیا با مأمور درگیر می‌شود و پس از آن، شماری از معترضان توانستند درِ ون را باز کنند و بازداشت‌شدگان را خارج کنند؛ روایتی که ما را به یاد صحبت‌های مادر عرشیا در مراسم می‌اندازد، جایی که گفت: «پسرم مثل یک فرشته بود.» پس از کشته شدن عرشیا، روایت‌هایی از سوی افراد نزدیک به حکومت منتشر شد که مدعی بودند او در حمله به کلانتری حضور داشته است. اما شاهدان این ادعا را رد می‌کنند و می‌گویند انتشار تصاویر و ویدیوهای زمان تیراندازی نشان می‌دهد که او و دیگر معترضان با فاصله از کلانتری هدف قرار گرفته‌اند. شدت جراحت ناشی از تیر جنگی، به جان‌باختن این ورزشکار و دانشجوی جوان انجامید. گفته‌اند که عرشیا در حالی که سعی در کمک به معترضان زخمی داشت، از فاصله‌ی تقریباً یک‌متری با گلوله‌های جنگی، هدف قرار گرفت. نیروهای امنیتی از فاصله‌ی نزدیک به او شلیک کرده و سپس به ضرب‌وشتم او با باتوم ادامه دادند. عرشیا بر اثر اصابت گلوله‌ی جنگی به کلیه‌، جانش را از دست داد، در حالی که پیکر نیمه‌جان او ساعت‌ها پس از شلیک در خیابان رها شده بود. پدرش در سوگ او نوشت: «به نسل‌های بعد بگویید هر گلوله جان سه نفر را می‌گرفت؛ هم جان فرزند را و هم جان مادر و پدر را.» مادرش در مراسم عزاداری عرشیا سفید پوشید و سماع اندوه کرد و سوگ را به حماسه تبدیل کرد: «بهترین رفیقم، امشب ۲۱ شبه که هیکل ورزشکاری آغشته به خونت رو گذاشتم زیر خاک و هیچ‌وقت این‌جوری حس بیچارگی نکرده بودم و عاجزانه از خدا طلب مرگ نکرده بودم. مثل هر شب هنوزم پاهاتو می‌بوسم و می‌گم که دیوانه‌وار و با جگر سوخته خیلی دوستت دارم.» بر سنگ مزار جاویدنام عرشیا براری چنین نوشته شده است: «عشق بی‌پیشکش خداوند است و من عاشق وطنم، ایران. پیکرم را به خاک بسپارید تا ذره‌ذره‌اش در دل لاله‌ها رخنه کند. و هر بهار با عطر گل‌ها روح عاشقم پیام عشق را در سراسر وطن پراکنده کند.»