Saeed Tavakolian Doshmanziari

سعید توکلیان دشمن‌زیاری، جوان ۲۷ ساله اهل شیراز بود که روز چهارشنبه ۱۷ دی‌ ۱۴۰۴، در محدوده خیابان باهنر شیراز هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت. براساس گزارش‌های منتشرشده، سعید هنگام تیراندازی در خودروی شخصی خود بود و مادرش نیز در همان خودرو کنارش حضور داشت. در روایت‌ها آمده است که گلوله‌ها یا ساچمه‌ها به ناحیه صورت، چشم، سر یا گردن او اصابت کردند. پس از شلیک، مردم حاضر در محل به سوی خودرو رفتند و تلاش کردند او را به مرکز درمانی برسانند، اما شدت جراحات به اندازه‌ای بود که سعید جان خود را از دست داد. یکی از تلخ‌ترین بخش‌های این ماجرا، حضور مادر سعید در همان خودروست. او تنها بعداً خبر زخمی شدن فرزندش را نشنید؛ همان لحظه کنارش بود و صحنه‌ای را دید که هیچ مادری نباید ببیند. خیابانی معمولی در شیراز، در چند ثانیه، به محل شکستن زندگی یک خانواده تبدیل شد. سعید در ۲۷ سالگی جان باخت؛ سنی که هنوز بخش بزرگی از زندگی پیش روی انسان است. در این سن، بسیاری از جوانان در حال ساختن مسیر خود هستند؛ به کار، آینده، خانواده، خانه، سفر، عشق، آرامش و زندگی بهتر فکر می‌کنند. از زندگی شخصی سعید، شغل، علاقه‌ها و آرزوهای دقیق او اطلاعات زیادی در منابع عمومی منتشر نشده است، اما جوانی او خود گویای یک زندگی ناتمام است. او می‌توانست سال‌های زیادی زندگی کند، تصمیم بگیرد، بسازد، دوست بدارد و کنار خانواده‌اش بماند. پس از تیراندازی، آن‌چه در روایت‌ها باقی مانده فقط خشونت آن لحظه نیست. مردم حاضر در محل برای کمک دویدند؛ کسانی که شاید سعید را نمی‌شناختند، اما در برابر زخمی شدن یک انسان بی‌تفاوت نماندند. تلاش آنان برای رساندن او به درمان، بخشی از این روایت را به تصویری از همدلی در دل یک حادثه تلخ تبدیل کرده است. چند هفته بعد، خانواده و دوستان سعید به محل شلیک در خیابان باهنر بازگشتند و آنجا را گلباران کردند. ویدئوهای منتشرشده نشان می‌دهد که نزدیکان و شهروندان با در دست داشتن تصویر او، در همان نقطه‌ای که هدف گلوله قرار گرفته بود، یادش را گرامی داشتند. این بازگشت به محل حادثه فقط یک مراسم یادبود نبود؛ تلاشی بود برای اینکه آن خیابان تنها با خاطره شلیک و مرگ به یاد نماند، بلکه با نام سعید و گل‌هایی که برایش آوردند نیز شناخته شود. مراسم چهلم سعید توکلیان نیز در دارالرحمه شیراز برگزار شد. در ویدئوهای منتشرشده از این مراسم، جمعی از مردم و نزدیکان او بر مزارش حاضر شدند و یادش را زنده نگه داشتند. سعید توکلیان در ۲۷ سالگی از زندگی بازماند، اما روایت او با خیابان باهنر، خودرویی که مادرش در آن حضور داشت، مردمی که برای کمک دویدند و گل‌هایی که بعدتر بر محل شلیک گذاشته شد، در یادها باقی ماند.