Mohammad Khoshbin

شیراز، شهر شعر و شکوفه‌های بهارنارنج، در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه نیز همچون بسیاری از شهرهای ایران شاهد حضور مردمی بود که برای مطالبهٔ آینده‌ای بهتر و دستیابی به حقوقی که شایستهٔ هر انسانی است، به خیابان‌ها آمده بودند. اما هیچ‌کس نمی‌دانست که آن شب برای برخی از این جوانان، آخرین شب زندگی خواهد بود. در میان آنان، محمد خوشبین، جوان ۱۸ سالهٔ اهل شیراز نیز حضور داشت. او همچون بسیاری از هم‌نسلان خود با امید و آرزوهایی فراوان پا به زندگی بزرگ‌سالی گذاشته بود. اما سرنوشت برای او راهی دیگر رقم زد. محمد در جریان رویدادهای ۱۸ دی‌ماه بر اثر اصابت گلوله جان خود را از دست داد و زندگی‌اش در آستانهٔ جوانی ناتمام ماند. هجده‌سالگی از زیباترین و پرامیدترین فصل‌های زندگی است؛ سنی که جوانان سرشار از رؤیا، انگیزه و برنامه برای ساختن آینده هستند. دورانی که تازه مدرسه به پایان رسیده، افق‌های تازه پیش روی انسان گشوده می‌شود و فرد قدم به مرحله‌ای از زندگی می‌گذارد که می‌تواند مستقل‌تر بیندیشد و برای آیندهٔ خود تصمیم بگیرد. در این سن، آرزوها هنوز زنده و دست‌یافتنی به نظر می‌رسند و هر روز می‌تواند آغاز راهی تازه باشد. برای پدر و مادری که هجده‌سال با عشق و امید فرزند خود را پرورش داده‌اند، این دوران زمانی است که انتظار دارند ثمرهٔ تلاش‌ها، محبت‌ها و فداکاری‌های خود را ببینند. اما گاهی در فاصلهٔ چند ساعت، امید جای خود را به اندوهی عمیق می‌دهد. محمد نیز جوانی بود که پیش از آن‌که فرصت تحقق حتی بخشی از آرزوهایش را پیدا کند، زندگی‌اش پایان یافت و خانواده‌اش را در سوگی جانکاه فرو برد. نام محمد خوشبین امروز در شمار جاویدنام‌های ایران قرار گرفته است؛ جوانی که زندگی‌اش در آغاز راه متوقف شد، اما یاد و خاطره‌اش در ذهن خانواده، دوستان و بسیاری از هم‌میهنانش زنده خواهد ماند. آرزوهای ناتمام او، همچون آرزوهای بسیاری از جوانان این سرزمین، بخشی از روایت نسلی است که نام و یادشان از حافظهٔ مردم پاک نخواهد شد. محمد خوشبین اگرچه تنها هجده‌سال زیست، اما نامش در کنار دیگر جاویدنام‌ها به یادگار خواهد ماند و یاد او در دل مردم ایران زنده خواهد ماند.