Armin Dehghan

Shot in the throat in front of his house in Fooladshahr. Originally from Ramhormoz. His body remained in his mother's arms until morning when authorities took it. Authorities demanded one billion in ransom for the body and said the family must declare he was a Basiji member.

آرمین دهقان، جوانی ۲۴ ساله، متولد ۱۳۸۰ در رامهرمز، سال‌ها بود که در فولادشهر اصفهان زندگی می‌کرد. او عاشق ورزش بود، اما مشکلی قلبی داشت که اجازه نمی‌داد آن‌طور که دلش می‌خواست بدود. آرمین به مادرش علاقه‌ای خاص و عمیق داشت؛ علاقه‌ای که تا آخرین شب زندگی‌اش همراهش ماند. روز ۱۹ دی، وقتی موج تازه‌ای از اعتراضات در فولادشهر بالا گرفت، آرمین هم مثل بسیاری از جوانان هم‌شهری‌اش به تجمع پیوست. شاید نمی‌دانست آن شب، آخرین شب زندگی‌اش خواهد بود. حدود ساعت هشت شب، در میان تجمع، گلوله‌ای به سرش اصابت کرد؛ گلوله‌ای که از سوی نیروهای سرکوب شلیک شده بود. آرمین همان‌جا، جان باخت. پیکرش تا صبح روی بالکن خانه‌شان نگه‌داری شد. و در همان ساعت‌های تلخ، مادرش کنارش نشست و تا سپیده‌دم با او حرف زد؛ کلماتی که شاید هیچ‌کس دیگر معنایشان را به‌اندازه‌ی یک مادر نمی‌فهمد: «آرمین، پاشو.» همسایه‌ها هم خانواده را در آن شب تنها نگذاشتند. با دلی پر از درد، در بهت و خشمی خاموش، تا صبح برایشان یخ آوردند؛ تنها کاری که از دست‌شان برمی‌آمد. صبح روز ۲۰ دی، پیکر آرمین به سردخانه منتقل شد. خانواده‌اش روزهای سختی را در انتظار گذراندند، تا این‌که سرانجام در ۲۶ دی، پیکرش به آن‌ها تحویل داده شد. اما داغ از دست دادن، تنها داغ آن‌ها نبود. مثل بسیاری از خانواده‌های جان‌باختگان آن روزها، به آن‌ها اجازه‌ی برگزاری مراسم خاک‌سپاری در فولادشهر داده نشد. خانواده‌ی آرمین، به‌جای مراسم عزا، در رامهرمز مراسمی عروسی نمادین برگزار کردند. در این مراسم، همه دست می‌زدند و همراه با کل‌زدن زنان، محلی می‌رقصیدند؛ راهی برای دور زدن سکوت تحمیلی، برای این‌که بتوانند دور هم جمع شوند و نام آرمین را زنده نگه دارند، بی‌آن‌که رسماً بگویند دارند برایش عزاداری می‌کنند. آرمین دهقان یکی از نام‌هایی‌ است که در فهرست بلندبالای جان‌باختگان قیام دی‌ماه ۱۴۰۴ ثبت شده؛ جوانی که قلبش اجازه‌ی دویدن نمی‌داد، اما پاهایش او را تا صف تجمع اعتراضی برد.