Mohammad Taghi Ansari Cheshmeh

محمدتقی انصاری چشمه، فرزند کربلایی رجب‌علی، به دنیا آمده در قزوین و ساکن قلعه حسن‌خان (شهر قدس) و متولد ۱۰ فروردین ۱۳۷۶ بود. او در میان خانواده و آشنایانش به عنوان فردی زحمتکش، آرام و مهربان شناخته می‌شد؛ کسی که از راه حمل‌ونقل با ماشین امرار معاش می‌کرد و همیشه پیش‌قدمِ کمک به دیگران بود. محمدتقی همیشه دیگران را به خنده و شاد بودن تشویق می‌کرد و می‌گفت: «دنیا دو روزه، بخندید.» به‌تازگی نیز یک دستگاه پژو ۲۰۷ سفید خریده بود. در ویدئوهایی که از او در اینستاگرام منتشر شده، محمدتقی فردی خانواده‌دوست و شاد نشان داده می‌شود که بیشتر اوقات خود را با خانواده‌اش می‌گذراند. در روزهای دی‌ماه ۱۴۰۴، هنگامی که موج اعتراضات سراسری در خیابان‌های ایران جریان داشت، محمدتقی نیز مانند بسیاری از جوانان دیگر به میان مردم آمد؛ مردمی که برای مطالبه حقی که باور داشتند از آن‌ها گرفته شده و برای کرامت انسانی به خیابان‌ها آمده بودند. او در روز ۱۹ دی‌ماه، در محله قلعه حسن‌خان تهران، در حالی که شاهد زخمی و کشته‌شدن هم‌وطنانش بود، به میدان آمد تا به مجروحان کمک کند. برخی از دوستانش از او خواستند که پیش نرود و آن محل را ترک کند، اما او نپذیرفت. دوستانش گفتند: «ولشان کن، بیا برویم، خطرناک است» اما پاسخ او چیز دیگری بود: «گناه دارند خانواده‌هایشان چشم‌انتظارشان هستند.» او تصمیم گرفته بود به یاری زخمی‌ها برود. اما لحظاتی بعد، گلوله‌ای جنگی به سرش اصابت کرد و جانش را از دست داد. پیکر محمدتقی در تاریخ ۲۲ دی‌ماه در آرامستان امامزاده حضرتین شهر قدس به خاک سپرده شد. در چهلمین روز درگذشت این مرد دلاور، مراسمی برگزار شد که در آن هرچند اشک بر گونه‌های همه جاری بود، صدای دست‌زدن شرکت‌کنندگانی که برای بزرگداشت یاد او آمده بودند، در میان گریه و عزاداری مادرش نیز به گوش می‌رسید. مزار او را با گل و شیرینی پوشانده بودند و عکس‌های محمدتقی در دست همه دیده می‌شد. جمعیت حاضر، از دوستان و آشنایان گرفته تا کسانی که تنها داستان از خودگذشتگی او را شنیده بودند، دور مزارش گرد آمده بودند تا یاد و خاطره‌اش را گرامی بدارند. هرکس چیزی از محمدتقی به یاد داشت، از مهربانی‌اش، از دستان پرکارش پشت فرمان، و از آن لحظه‌ای که به‌جای فرار، به سوی مجروحان رفت. در میان جمعیت، مادرش با چشمانی اشک‌بار اما باوقار و سرشار از غرور، عکسِ پسرش را در آغوش گرفته بود؛ عکسی از جوانی که تا آخرین نفس، فکرش پیش دیگران بود. یادش گرامی و راهش پرنور.