Ali Rouzbahani

علی روزبهانی، متولد 1375، جوانی 29 ساله، متأهل، اهل لرستان با ذهنی درخشان و آینده‌ای که بسیاری به آن امید داشتند. مهندس معمار و از استعدادهای برجستهٔ ریاضی؛ جوانی که مسیر زندگی‌اش به سمت ساختن، آموختن و پیش رفتن گشوده بود. او از نسل کسانی بود که می‌خواستند سهمی در ساختن فردایی بهتر داشته باشند. علی در نگاه نزدیکانش انسانی آرام، دقیق و پرتلاش بود؛ کسی که رؤیاهایش را با برنامه‌ریزی دنبال می‌کرد و آینده را نه دور، بلکه قابل لمس می‌دید. زندگی برای او مجموعه‌ای از امکان‌ها بود؛ امکان ساختن، آموختن و…

علی روزبهانی، متولد ۱۳۷۵، جوانی ۲۹ ساله، متأهل، اهل لرستان با ذهنی درخشان و آینده‌ای که بسیاری به آن امید داشتند. مهندس معمار و از استعدادهای برجستهٔ ریاضی؛ جوانی که مسیر زندگی‌اش به سمت ساختن، آموختن و پیش رفتن گشوده بود. او از نسل کسانی بود که می‌خواستند سهمی در ساختن فردایی بهتر داشته باشند. علی در نگاه نزدیکانش انسانی آرام، دقیق و پرتلاش بود؛ کسی که رؤیاهایش را با برنامه‌ریزی دنبال می‌کرد و آینده را نه دور، بلکه قابل لمس می‌دید. زندگی برای او مجموعه‌ای از امکان‌ها بود؛ امکان ساختن، آموختن و بودن در کنار کسانی که دوست‌شان داشت. علی از جمله جوانانی بود که از نخستین روزهای اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در خیابان‌ها حاضر شد و به گفتهٔ نزدیکانش، حضوری فعال در کنار دیگر شهروندان داشت. او ابتدا در بازار و چند نقطهٔ دیگر تهران و سرانجام ۱۸ دی به تهرانپارس رفت و گلوله خورد؛ او در حالی جان باخت که در آغوش همسرش بود؛ لحظه‌ای که برای همیشه در حافظهٔ نزدیکانش به تصویری ماندگار و تلخ تبدیل شد. صحنهٔ فقدان را نه فقط برای یک خانواده، بلکه برای جمعی بزرگ‌تر معنا کرد. علی عصر پنج‌شنبه برای شرکت در اعتراضات به فلکه اول تهرانپارس رفت. پس از قطعی برق و حضور گستردهٔ نیروهای موتورسوار لباس‌شخصی در سطح خیابان‌ها، با سیل جمعیت به سمت فلکه دوم حرکت کرد. در جریان این تجمع، نیروهای موتوری با ورود به میان جمعیت، برخی افراد را با لیزر نشانه‌گیری کردند و لحظاتی بعد تیراندازی آغاز شد. علی که در صفوف جلو قرار داشت، هدف تیراندازی قرار گرفت و گلوله به ناحیهٔ شکم و طحال او اصابت کرد. با وجود جراحت، او خود را به یک خانه رساند و در تماس با خانواده‌اش از وضعیتش خبر داد. ابتدا او را به بیمارستان الغدیر منتقل کردند، اما به‌دلیل حضور نیروهای امنیتی و نگرانی از بازداشت، به یک درمانگاه محلی انتقال داده شد. با این حال، شدت جراحات و آسیب به اندام‌های داخلی، فرصت زیادی برای علی باقی نگذاشت و بامداد ۱۹ دی‌ماه جان خود را از دست داد. خانواده‌اش پس از هشدارِ یکی از کارکنان بیمارستان، ناچار شدند همان شب پیکر او را مخفیانه از تهران خارج کنند. علی را بدون کفن و با همان لباس خونینی که بر تن داشت، در سکوت و هراس به خاک سپردند؛ این روایت تلخ نشان می‌دهد خانواده‌ها حتی برای وداع با عزیزان‌شان نیز امنیت نداشتند، در نهایت، پیکر این جوان ۲۲ دی‌ماه در بهشت زهرا و در کنار مزار مادر به خاک سپرده شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که محدودیت‌هایی برای خانواده در برگزاری مراسم و حتی درج عبارت «جاویدنام» روی سنگ قبر او اعمال شد. علی این دورهٔ اعتراضات را فرصتی تعیین‌کننده می‌دانست و بارها در گفت‌وگو با دوستانش، به اهمیت حضور و استمرار آن اشاره کرده بود. او باور داشت که اتحاد میان معترضان می‌تواند مسیر تحولات آینده را تغییر دهد و به همین دلیل، حضور در تجمعات را امری ضروری می‌دانست. (شورای سردبیری ایران‌اینترنشنال پیش‌تر با استناد به گزارش‌های محرمانه و میدانی، روایت‌های کادر درمان، شاهدان و خانواده‌های جان‌باختگان) بر اساس این اسناد و روایت‌ها، تعدادی از معترضان مجروح در حالی که در بیمارستان‌ها بستری و تحت مداوا بودند، از ناحیهٔ سر هدف اصابت گلوله قرار گرفتند و با شلیک «تیر خلاص» جان باختند. نام علی در یاد دوستان، هم‌کلاسی‌ها و نزدیکانش با مهربانی، استعداد و آینده‌ای که می‌توانست رقم بخورد باقی مانده است. علی از هزاران جوانی بود که می‌توانستند نقش مهمی در ساختن فردای ایران داشته باشند؛ جوانانی با رؤیاهای روشن و مسیرهایی که هنوز ادامه داشت. اکنون روایت علی، روایت رؤیاهای ناتمام است؛ یادآور زندگی‌ای که می‌توانست ادامه یابد و آینده‌ای که هنوز در ذهن کسانی که او را می‌شناختند زنده است.