Mohammad Azimi

کیانشهر، در روزهای اعتراض، تنها یک محله نبود؛ خیابان‌هایی بود که هر شب صدای مردم را در خود حفظ می‌کرد و کوچه‌هایی که صبح، رنگ دیگری به خود می‌گرفتند. جوانانی که سال‌ها کنار هم بزرگ شده بودند، شانه‌به‌شانه از خانه بیرون رفتند؛ اما بسیاری از آنان دیگر هرگز به خانه بازنگشتند. بر دیوارهای محله، اعلامیه‌های ترحیم کنار یکدیگر نصب شد و در کوچه‌هایی که زمانی محل بازی و خنده بود، حجله‌ها و تاج‌های گل جای خاطره‌های روزمره را گرفت. کیانشهر یکی از مناطقی بود که بهای سنگینی پرداخت؛ بهایی که هنوز در حافظه ساکنانش زنده است. محمد عظیمی، جوان ۲۲ ساله اهل کیانشهر، یکی از همان جوانانی است که نامش با این محله گره خورده است. او را جوانی پرتلاش، بامرام، مهربان و باغیرت می‌شناختند؛ کسی که احترام به خانواده و رفاقت برایش ارزش داشت و هر جا می‌توانست، دست دیگران را می‌گرفت. لبخندش برای دوستان آشنا بود و حضورش در جمع، حس امنیت و صمیمیت می‌آورد. محمد مانند بسیاری از هم‌نسلانش آرزوهای بزرگی برای آینده داشت، اما فرصت زندگی از او گرفته شد. او در نوزدهم دی‌ماه جان خود را از دست داد. بر اساس روایت نزدیکان، پیکرش تا صبح در خودروی پدرش باقی ماند؛ خانواده‌ای که ساعت‌هایی طولانی در انتظار تعیین تکلیف و تحویل فرزندشان ماندند. روایت‌های منتشرشده از آن روز می‌گویند محمد هنگام تلاش برای دور شدن از محل درگیری هدف گلوله قرار گرفت. خانواده و نزدیکانش نیز روایت کرده‌اند که او در کنار پدر و مادرش و بر اثر شلیک مستقیم جان باخت؛ روایتی که اندوه آن تا امروز در خاطر عزیزانش باقی مانده است. اگرچه تاکنون اطلاعاتی درباره محل مزار محمد عظیمی منتشر نشده است، اما بر اساس اعلامیه‌های محلی، برای گرامی‌داشت یاد او مراسمی در مسجد امام حسن مجتبی (ع) این محله برگزار شده بود. اما محمد تنها نبود. در همان محله، نام‌های دیگری نیز در کنار نام او ماندگار شدند؛ مصطفی حیدری‌تبار، امیرحسین جوادزاده و مهران شیخ‌الاسلامی. دوستان و هم‌محله‌ای‌هایی که با امید از خانه خارج شدند و سرنوشتشان در خیابان‌های آشنای کیانشهر به هم گره خورد. امروز، این جوانان فقط نام‌هایی بر سنگ یا اعلامیه نیستند؛ یادآور نسلی هستند که آرزوهایش نیمه‌تمام ماند و جای خالی‌شان هنوز در خانه‌ها، کوچه‌ها و خاطره‌های کیانشهر احساس می‌شود. رفقایی که با هم رفتند، با هم در خیابان جا ماندند و یادشان همچنان در قلب کسانی که دوستشان داشتند زنده است.