Mohammad Matin Mosleh

مادرش او را «پسر چشم‌آبی ایران» صدا می‌زد؛ محمدمتین مصلح، جوان ۲۴ ساله‌ای که از باخرز خراسان رضوی به تهران آمده بود و در محله‌ی پیروزی زندگی می‌کرد. کارش تعمیر تلفن همراه بود؛ با گوشی‌هایی سروکار داشت که هرکدام برای دوباره روشن شدن، به دست‌های ماهر و حوصله‌ی او نیاز داشتند. کسی چه می‌داند، شاید آن روزها برای خودش هم نقشه‌هایی داشت؛ برای کارش، برای فردایی که قرار بود از راه برسد. دی‌ماه ۱۴۰۴، خیابان‌های ایران دیگر تاب ادامه‌ی آن زندگی را نداشتند. اعتراض‌ها از اعتصاب بازاریان و کسبه آغاز شده بود و به شهرهای مختلف رسیده بود. مردم خواستار پایان حکومت جمهوری اسلامی بودند و در خیابان‌ها شعار «جاوید شاه» و «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده» سر می‌دادند؛ شعارهایی که خواسته‌شان برای تغییر حکومت و بازگشت خانواده پهلوی را آشکار می‌کرد. با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور و اعلام خواسته‌ها در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، موج اعتراضات گسترده‌تر شد. مردم قرار بود صدایشان را به هر شکل ممکن به گوش هم برسانند؛ یا در خیابان، یا از خانه‌ها و پشت‌بام‌ها. جمعه ۱۹ دی، محمدمتین به نازی‌آباد رفت. آن شب، خیابان‌های تهران صحنه‌ی حضور مردمی بود که برای آینده‌ای متفاوت به میدان آمده بودند. اما نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی به سوی معترضان شلیک کردند. دو گلوله به پاهای محمدمتین اصابت کرد؛ یکی به زانویش و دیگری به شریان اصلی ران. خونریزی شدید بود و فرصت نجات از دست رفت. او پیش از رسیدن به بیمارستان جان باخت. پیکر محمدمتین را به کهریزک منتقل کردند. خانواده برای تحویل گرفتن فرزندشان ناچار شدند تعهد بدهند که اطلاع‌رسانی عمومی نکنند و مراسم خاک‌سپاری برگزار نشود. سرانجام، روز ۲۲ دی پیکر او را به خاک سپردند. برای خانواده‌ای که باید در آن روزها فقط به فکر وداع با پسرشان می‌بودند، حتی همین وداع هم بدون فشار و محدودیت نگذشت. چند هفته بعد، ویدئویی از مادر محمدمتین منتشر شد. بر مزار پسرش دراز کشیده بود؛ گویی می‌خواست فاصله‌ای را که مرگ میانشان انداخته بود، برای لحظه‌ای از میان بردارد. همان مادری که او را «پسر چشم‌آبی ایران» صدا می‌زد، حالا به سنگی تکیه داده بود که نام فرزندش بر آن حک شده بود. دیگر صدایی نبود که جوابش را بدهد، دیگر پسری نبود که از راه برسد و مادر دوباره صدایش کند. محمدمتین ۲۴ سال داشت و با گلوله‌های نیروهای جمهوری اسلامی کشته شد. مادرش از او با همان لقب صمیمانه یاد می‌کرد؛ لقبی که در ویدئوی وداع، سنگینی تمام آن فقدان را به همراه داشت. از آن پس، هر بار که مادر، نام «پسر چشم‌آبی ایران» را به یاد بیاورد، باید با جای خالی جوانی روبه‌رو شود که در یکی از خونین‌ترین شب‌های اعتراضات، دیگر به خانه بازنگشت.