Mehran rafiei

جاویدنام مهران رفیعی، جوان ۲۴ ساله‌ی گیلک، زاده‌ی زمیدانِ لاهیجان بود. او با اراده و پشتکار، حدود دوماه بود که مغازه‌ی آرایشگری‌اش را افتتاح کرده بود که با بی‌رحمی مزدوران جمهوری اسلامی، چراغ آن برای همیشه خاموش شد و آرزوهایش ناتمام ماند؛ اما نامش در تاریخ ایران و حافظه‌ی مردمش برای همیشه ثبت شد. این قهرمان، جوانی مهربان، شوخ و دغدغه‌مند توصیف شده که همیشه برای یاری به هم‌وطنانش پیش‌قدم بود. خواهرش در صفحه‌ی اجتماعی‌اش به کمک‌رسانی او به سیل‌زدگان، زلزله‌زدگان، نیازمندان و بی‌پناهان اشاره کرده است. به گفته‌ی شاهدان، او آخرین فصل کتاب قهرمانی‌اش را با همان روحیه‌ی پهلوانی به پایان برد؛ مهران در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان رضا پهلوی، به انقلاب مردم ایران در شهر لاهیجان پیوست و هنگام کمک به زنی آسیب‌دیده، با اصابت مستقیم گلوله‌ی جنگی به شکم، جانش را فدا کرد. دوستانش او را به بیمارستان پیروز لاهیجان منتقل کردند اما بدنش دوام نیاورد و آسمانی شد. خواهرش در صفحه‌ی اجتماعی‌اش پس از خواندن نام این قهرمان توسط مراد ویسی نوشت: «عزيزدل خواهر تو شدى عزيز شماره‌ی ۳۹۵ ایران» و این خواهر داغ‌دیده همچنین نوشت: براى مهران» درود به ملت شريف ايران .شريف مثل مهران، مهران رفيعى زميدانى برادر ٢٤ ساله‌ى جاويد نامم .مهران كه پر از شور زندكى بود... پر از تلاش، پر از اميد، پر از شادى... پر از مهر هميشه به فكر بهتر شدن اوضاع و بهتر شدن شرايط... دلش و قلبش براى ايران‌مان مى‌تپید... .با اين‌كه سنى نداشت براى كمك به سيل‌زدگان، زلزله‌زدگان، نيازمندان و بى‌پناهان هميشه مى‌شتافت هميشه پناه امن دوستانش بود... راه‌گشا و كمك‌رسان، او آزاده بود و آزاده رفت ...شريف و با غيرت، نه بيهوده و از سر احساس، خونش، چراغ راه آزادى وطن شد و جانش، بهاى تغيير. شجاعت، در برابر او سر تعظيم فرود مى‌آورد و غيرت سپر مى‌اندازد. «هرچند دست نامردان ۴۰ روز است كه جسمش را از ما گرفته ولى... مگر مى‌شود نور را كشت و خورشيد را خاموش كرد؟ طبق گزارش‌ها، بیش از ۱۱۰ نفر در همان شب در مراکز درمانی لاهیجان، به دلیل اصابت گلوله، جان باختنند.