Mojtaba Roustaee

مجتبی، جوانی از جنوب تهران، روزها در کافه‌ای در افسریه کار می‌کرد؛ آشپز بود، عاشق موسیقی، موتورسواری و رؤیای ساختن زندگی‌ای آرام. دوستانش او را جوانی مهربان و اجتماعی توصیف می‌کنند؛ کسی که به گفته نزدیکانش «حتی غم را با لبخند تعریف می‌کرد». او علاقه زیادی به موسیقی اعتراضی و خوانندگانی چون داریوش، فرهاد و فریدون فروغی داشت و آرزو می‌کرد روزی کافه‌ای کوچک با دیوارهایی پوشیده از عکس هنرمندان محبوبش داشته باشد. مجتبی متأهل بود و همسرش در زمان کشته‌شدن او باردار بود. اما فشار روانی ناشی از کشته شدن همسرش و شرایط پس از آن، به سقط جنین انجامید؛ موضوعی که همسر او تا پایان مراسم چهلم پنهان نگه داشت، زیرا نمی‌خواست اندوه دیگری بر خانواده افزوده شود. پدر مجتبی از رزمندگان جنگ ایران و عراق بود و پیش‌تر جان باخته بود. یکی از برادرانش نیز سال‌ها قبل فوت کرده و دختری خردسال از او به‌جا مانده بود؛ دختری که وابستگی عاطفی عمیقی به عمویش داشت و مرگ مجتبی، ضربه روحی سنگینی برای او بود. خواهر مجتبی نیز پس از کشته‌شدن برادرش، تحت فشار و تهدید نهادهای امنیتی قرار گرفت. به گفته نزدیکان خانواده، او با اتهام‌زنی، تهدید و نسبت‌دادن عنوان‌هایی چون «محاربه» مواجه شد و در نهایت قبل از مراسم چهلم ناچار به ترک ایران شد؛ تصمیمی که به از دست رفتن زندگی، شغل و امنیتش انجامید و او را در شرایط دشوار تبعید قرار داد. در شامگاه هجدهم دی‌ماه، هم‌زمان با فراخوان‌های اعتراضی، فضای تهران امنیتی بود. با وجود حضور گسترده نیروهای انتظامی و ضدشورش، گروهی از معترضان در خیابان‌های افسریه تجمع کرده بودند و شعار می‌دادند. بر اساس روایت شاهدان، مجتبی نیز پس از پایان کارش به جمع معترضان پیوست. او که به آینده سیاسی ایران امید داشت، در اعتراضات شرکت کرد و همراه جمعیت شعار می‌داد. ساعاتی بعد، نیروهای امنیتی برای متفرق‌کردن مردم از گاز اشک‌آور و سلاح گرم استفاده کردند. در میانه هرج‌ومرج، دختری در خیابان هدف گلوله قرار گرفت و روی زمین افتاد. مجتبی برای کمک به او دوید؛ اما پیش از رسیدن، از پشت سر هدف شلیک قرار گرفت. به گفته نزدیکان خانواده، گلوله توسط تک‌تیرانداز شلیک شد و او در خیابان جان باخت. کشته‌شدن مجتبی نمونه‌ای از مواردی است که نهادهای حقوق بشری از آن با عنوان «استفاده مرگبار و غیرقانونی از زور علیه معترضان» یاد می‌کنند؛ اقدامی که با اصول بنیادین حقوق بشر، از جمله ماده ۳ «اعلامیه جهانی حقوق بشر» درباره حق حیات و امنیت فردی، و همچنین «اصول پایه‌ای سازمان ملل درباره استفاده از زور و سلاح گرم» در تعارض است. پس از کشته‌شدن او، خانواده‌اش نه‌تنها فرصت سوگواری امن و آزادانه نداشتند، بلکه با فشارهای امنیتی و تهدید نیز روبه‌رو شدند؛ الگویی که بسیاری از خانواده‌های دادخواه در ایران گزارش کرده‌اند. مجتبی در حسین‌آباد ملایر به خاک سپرده شد. اما برای خانواده و دوستانش، مرگ او تنها از دست دادن یک عضو خانواده نبود؛ بلکه نابودی آینده‌ای بود که هنوز آغاز نشده بود: پدری که هرگز فرزندش را ندید، همسری که در سوگ و فشار، فرزندش را از دست داد، دختربچه‌ای که عموی محبوبش را از دست داد، و خانواده‌ای که پس از مرگ او نیز از امنیت و آرامش محروم ماندند. امروز، نام مجتبی شاید در میان شمار فراوان قربانیان اعتراضات گم شده باشد، اما برای خانواده‌اش، او تنها یک «کشته‌شده» نیست؛ او انسانی بود با رؤیا، عشق، صدا، آینده، و حقی برای زندگی که از او گرفته شد.