Afshin Goli Yarani

افشین گلیارانی، فرزند خداکرم، متولد اول شهریور ۱۳۷۱، ۳۳ ساله و مجرد بود. او شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی فردیس کرج، بر اثر شلیک مستقیم گلوله به ناحیه ران به‌شدت مجروح شد و به دلیل خون‌ریزی جان خود را از دست داد. بنا بر اطلاعات دریافتی، افشین در شب‌های ۱۸ و ۱۹ دی در کنار دیگر معترضان در خیابان‌های فردیس حضور داشت و همان‌جا هدف گلوله قرار گرفت. پس از آن شب، افشین دیگر به خانه بازنگشت. خانواده‌اش در روزهای نخست گمان می‌کردند او بازداشت شده است و به همین امید، جست‌وجوی بی‌وقفه خود را آغاز کردند. روزهای بی‌خبری با رفت‌وآمد میان خیابان‌ها، بیمارستان‌ها و مراکز مختلف سپری شد؛ روزهایی که هر ساعت از امیدشان می‌کاست و بر نگرانی‌شان می‌افزود. سرانجام، پس از دوبار مراجعه به پزشکی قانونی کهریزک و گذشت ۹ روز، پدرش در میان کیسه‌های سیاه، پیکر بی‌جان فرزندش را شناسایی کرد؛ پایانی تلخ بر روزهایی که با انتظار و چشم‌به‌راهی گذشته بود. پیکر افشین به زادگاهش، تویسرکان، منتقل و در میان جمع محدود خانواده به خاک سپرده شد. بنا بر گزارش‌ها، به دلیل مخالفت فرمانداری، امکان برگزاری مراسم برای او فراهم نشد و بدرقه‌اش در سکوت انجام گرفت. پدر افشین کارگر یک پمپ‌بنزین است. خانواده، با وجود شرایط دشوار مالی، هیچ‌گونه کمک یا پیشنهادی را که در ازای تغییر روایت جان‌باختن او مطرح شده بود، نپذیرفتند. آنان حاضر نشدند حقیقت مرگ فرزندشان را با روایتی دیگر جایگزین کنند و بر آن‌چه بر افشین گذشته بود، ایستادگی کردند. به گفته نزدیکان، حتی پیشنهاد اعلام کردن افشین به‌عنوان «بسیجی» را نیز رد کردند و ترجیح دادند حقیقت، همان‌گونه که رخ داده بود، حفظ شود. زندگی افشین در سی‌وسه‌سالگی ناتمام ماند؛ اما ایستادگی خانواده‌اش نشان داد که حقیقت، حتی در سخت‌ترین روزها نیز می‌تواند بهای سنگینی داشته باشد. روایت افشین، تنها از جان باختن یک جوان نمی‌گوید؛ از خانواده‌ای می‌گوید که میان سوگ، فشار و تنگنای معیشت، حاضر نشدند روایت مرگ فرزندشان را با هیچ وعده و امتیازی معامله کنند.