Amir Mohammad Hatami

17-year-old Lor child from Chaghakhor village in Chaharmahal and Bakhtiari province, resident of Shahin Shahr Isfahan. Shot in the leg with a war bullet during popular protests by direct fire from government forces on Thursday 18 Dey 1404 (January 8, 2026). Was wounded and arrested, then died in custody. His body was returned to the family after 20 days of repeated follow-ups by the family. Body was buried on Friday 10 Bahman 1404 in his birthplace, Chaghakhor district.

اعتراضات سراسری که از هفتم دی‌ماه ۱۴۰۴ در شهرهای مختلف ایران آغاز شده بود، روزبه‌روز گسترده‌تر می‌شد. در چنین فضایی، شاهزاده رضا پهلوی روز سه‌شنبه ۱۶ دی با انتشار پیامی، ایرانیان را فراخواند تا در دو شب پیاپی، پنج‌شنبه ۱۸ و جمعه ۱۹ دی، از ساعت هشت شب، در خیابان‌ها و از خانه‌هایشان صدای اعتراض خود را بلند کنند. این فراخوان با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد و در آن دو شب، خیابان‌های بسیاری از شهرهای ایران، از جمله شاهین‌شهر اصفهان، از معترضانی پر شد که به این دعوت لبیک گفته بودند. امیرمحمد حاتمی، ۱۸ ساله، اصالتاً بختیاری از ایل بزرگ زراسوند و ساکن شاهین‌شهر اصفهان بود. او در حرفه‌ی مکانیکی فعالیت می‌کرد و معروف به اوس امیر حاتمی بود. او نیز پس از شنیدن فراخوان، در شامگاه ۱۹ دی همراه با مردم شاهین‌شهر به اعتراضات خیابانی پیوست. از همان شب او به مدت ۲۰ روز ناپدید شد. پدر و مادرش طی این مدت به تمام ارگان‌های امنیتی دولت مراجعه کردند و پیگیر مفقود شدن فرزندشان شدند. پاسخ نگرانی مادر کتک خوردن او در کلانتری بود، بدون این‌که پاسخی به آن‌ها داده شود. در روز بیستم نیروهای حکومتی با خانواده تماس گرفتند و از آن‌ها خواسته شد که به باغ رضوان اصفهان برای شناسایی پیکر بروند. تمام تن این دلاورمرد بختیاری کبود بود. آثار اصابت تیر جنگی به پایش خودنمایی می‌کرد، فقدان چشم زیبایش نشان از تیری داشت که به چشمش زده شده بود. مچ دست‌هایش شکسته بود و نقش رد زنجیر روی تن و دستانش فریاد می‌زد. پس از تحویل گرفتن پیکر در تاریخ ۱۰ بهمن، این عزیز را در آرامگاه فامیلی در چغاخور، روستای خدرآباد به خاک سپردند. امیرمحمد کمک‌خرج خانواده بود. او رفت تا حق خود را فریاد بزند. نه آشوبگر بود، نه اغتشاشگر؛ اما خاموشش کردند. عاشق مکانیکی بود. او به کارش علاقه‌ی خاصی داشت. آرزو داشت برای خودش مغازه‌ای داشته باشد و برای خود کار کند. همیشه به مادرش می‌گفت: «مامان، آرزوهایی که بهش نرسیدی رو من کمکت می‌کنم بهشون برسی.» مراسم چهلم جاویدنام امیرمحمد حاتمی، علی‌رغم فشارهای امنیتی، سه هفته پس از خاک‌سپاری، با حضور پرشمار بستگان، دوستان و آشنایان او برگزار شد. آن‌ها خواستار عدم سکوت در مقابل جنایاتی بودند که بر جوانان ایران روا شد: «شما را قسم به خدا صدای امیرمحمد باشید. بگذارید کل دنیا بفهمند چه بر سر جوانان ما آمده و چگونه پرپر شدند.» حاضران در مراسم نیز با هم‌خوانی سرود «ایران، ایران» و سینه‌زنی گرداگرد مزارش، یاد و خاطره‌ی این عزیز را گرامی داشتند.