Ali Khosravi

صبحی که علی خسروی از خانه بیرون رفت، هیچ‌چیز خبر از آخرین دیدار نمی‌داد. همسرش سه‌ماهه باردار بود و هر دو، روزهایشان را با شوق آمدن نخستین فرزندشان می‌گذراندند. گاهی از اسم بچه حرف می‌زدند، گاهی از آینده‌ای که قرار بود در کنار هم بسازند. کمتر از یک‌سال‌ونیم از ازدواج‌شان گذشته بود و هنوز شیرینی روزهای آغاز زندگی مشترک در خانه‌شان جریان داشت. علی، جوانی بیست‌وهشت ساله، اهل شاهین‌شهر اصفهان و اصالتاً از روستای جهادآباد، معروف به چاله‌سیاه، بود. زندگی‌اش با کار در حرفه کانال‌سازی و تأسیسات می‌گذشت؛ شغلی سخت که با آن، زندگی خود و خانواده‌اش را می‌ساخت. اطرافیانش او را مردی مهربان و زحمتکش می‌شناختند؛ کسی که بیش از هر چیز دل‌بسته خانواده‌اش بود. زمستان ۱۴۰۴، خیابان‌های ایران بار دیگر صحنه اعتراض مردم شده بود. علی نیز مانند بسیاری دیگر، در کنار مردمی ایستاد که برای آینده‌ای بهتر و ایرانی آزادتر به خیابان آمده بودند. هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در میدان فردوسی شاهین‌شهر، نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی به سوی معترضان آتش گشودند. علی خسروی هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. بر پایه گزارش‌های منتشرشده، دست‌کم چهار گلوله به او اصابت کرد و زندگی جوانی را که هنوز رؤیاهای بسیاری برای خانواده‌اش داشت، در همان خیابان به پایان رساندند و کودکی که هنوز چشم به جهان نگشوده بود را برای همیشه از نعمت داشتن پدر، محروم کردند. پیکر علی خسروی را در آرامستان بهشت‌رضای روستای جهادآباد (چاله‌سیاه) از توابع شاهین‌شهر به خاک سپردند؛ جایی که امروز، برای خانواده و دوستدارانش، یادآور مردی است که زندگی را دوست داشت، اما برای آن‌چه باور داشت، از جان خود گذشت. شش ماه بعد، در هجدهم تیر ۱۴۰۵، فرزندش چشم به جهان گشود؛ پسری که هرگز فرصت در آغوش پدر بودن را پیدا نکرد. همسر علی، هم‌زمان با تولد فرزندشان، در صفحه اینستاگرام خود نوشت: «پسرم، تو یادگار عشق مایی. پدرت آسمانی شد، اما عشقش در وجود تو نفس می‌کشد. آمدنت میان تمام دل‌تنگی‌ها، روشن‌ترین امید زندگی من شد. خوش آمدی، تمام دنیای من.» علی خسروی هرگز صدای فرزندش را نشنید و فرزندش نیز هیچ‌گاه دست‌های پدر را لمس نکرد. اما نام او در کنار دیگر فرزندان ایران، به یادگار مانده است؛ مردانی و زنانی که در روزهای سرنوشت‌ساز این سرزمین، بهای ایستادگی بر آرمان‌های خود را با جان‌شان پرداختند.