Mehdi Mohammadi

23-year-old street vendor from Rasht shot in the abdomen with war bullets by government forces in the Golsar area of the city on January 8, 2026. He died after two days of severe injuries and bleeding. The bullet hit a vital area of his body and his death was a direct result of the shooting. He was from a disadvantaged background and worked as a street vendor to make a living.

مهدی محمدی، جوان ۲۳ ساله‌ی اهل رشت، برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش می‌کرد. او همراه یکی از دوستانش کترینگ کوچکی راه انداخته بود و دلش می‌خواست مادرش را خوشحال ببیند و تکیه‌گاهی برای برادر بزرگ‌ترش باشد. شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در دومین شب فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، در حد فاصل چهارراه گلسار و خیابان تختی رشت، مهدی هدف شلیک گلوله‌ی جنگی و ساچمه‌ای قرار گرفت. گلوله به شکمش اصابت کرد و دست‌هایش از ساچمه پر شد. او در جریان سرکوب اعتراضات به دست نیروهای جمهوری اسلامی مجروح شد. برای دور ماندن از خطر شناسایی و بازداشت در بیمارستان، ابتدا چند ساعت او را در پارکینگ خانه‌ای پنهان کردند و سپس به منزل بردند. بعد از آن، مهدی را به کلینیکی رساندند و برای پذیرش در بیمارستان، نامه‌ای با عنوان «خون‌ریزی ناشی از نزاع خیابانی» نوشته شد تا علت واقعی جراحت‌هایش آشکار نشود. وقتی به بیمارستان آریای رشت رسید، هنوز هوشیار بود و با اطرافیانش حرف می‌زد. اما خون‌ریزی متوقف نمی‌شد. در کمتر از دوازده ساعت، چهار بار به اتاق عمل منتقل شد. پزشکان گفته بودند اگر بتواند ۲۴ ساعت دوام بیاورد، هنوز امیدی به نجاتش وجود دارد؛ اما مهدی همان روز جان باخت. آن روزها بیمارستان‌ها پر از مجروحان اعتراضات بود. نگرانی از انتقال یا بازداشت زخمی‌ها، همراهانشان را لحظه‌ای رها نمی‌کرد. حتی سوگواری هم باید در سکوت انجام می‌شد. به کسانی که کنار عزیزانشان بودند تذکر می‌دادند که با صدای بلند گریه نکنند و شیون نکنند؛ وگرنه ممکن بود از بیمارستان بیرونشان کنند. پس از مرگ مهدی، تحویل پیکرش نیز با دشواری همراه شد. پدرش برای گرفتن پیکر فرزندش ناچار شد برگه‌های متعددی را امضا کند، بی‌آن‌که از محتوای دقیق همه‌ی آن‌ها آگاه باشد. اجازه‌ی برگزاری مراسم پیش از تاریکی هوا را نمی‌دادند و نصب حجله و اعلامیه نیز ممنوع بود. نزدیکانش باید در مراسم خاک‌سپاری هم بی‌صدا اشک می‌ریختند تا مانعی برای دفن پیکر پیش نیاید. مهدی سرانجام در مرزدشت خمام، روستای مادری‌اش، به خاک سپرده شد. مزاری که ابتدا برای او در مسجد روستا آماده کرده بودند، دوباره پر شد و محل دیگری برای دفنش تعیین کردند. او جوانی بود که می‌خواست پشت‌و‌پناه عزیزانش باشد، اما در شامگاه ۱۹ دی، گلوله‌هایی که به او اصابت کردند، فرصت ادامه‌ی زندگی و ساختن آینده را از او گرفتند.