Mehdi Beyzayi Nabijan

من مهدی هستم، متولد ۲۹ شهریور ۱۳۶۸ در شهر زیبای تبریز. زندگی‌ام همیشه پر از فرازونشیب بود، اما هیچ‌وقت امیدم را از دست ندادم. همیشه به ادامه دادن، تلاش کردن و ساختن باور داشتم. با به دنیا آمدن پسرم، شور و شوق تازه‌ای در خانواده‌ی سه‌نفره‌ی ما شکل گرفت. برای داشتن آینده‌ای بهتر، تصمیم گرفتیم به رشت مهاجرت کنیم. سه سال در رشت زندگی کردیم و من در شغل آزاد خرید و فروش تنباکو فعالیت می‌کردم. همه‌چیز خوب پیش می‌رفت، تا این‌که حدود یک‌سال‌ونیم پیش، تعزیرات خودرویی را که محصولاتم در آن بود توقیف کرد و علاوه بر آن، ۴۵۰ میلیون تومان جریمه برایم نوشتند. این اتفاق ضربه‌ی سنگینی بود. مدت‌ها درگیرش بودم، اما هیچ‌وقت ناامید نشدم. بالاخره توانستم از این بحران عبور کنم، یک مغازه‌ی کوچک اجاره کردم و دوباره از نو شروع کردم. هنوز یک ماه و نیم از شروع دوباره‌ام نگذشته بود که اعتراضات آغاز شد و فراخوان برای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه داده شد. من همیشه آرزو داشتم یک زندگی معمولی برای خانواده‌ام بسازم؛ خانه‌ی خودم را داشته باشم، ماشین مورد علاقه‌ام را سوار شوم؛ چیزهایی که آن‌ها را نه فقط آرزو، بلکه حق هر انسان می‌دانستم. به همین دلیل تصمیم گرفتم به اعتراضات بپیوندم. شب ۱۸ دی، همراه چند نفر از دوستانم به خیابان رفتیم. نیمه‌شب گذشته بود و ما در فلکه گاز رشت بودیم که ناگهان مأموران امنیتی شروع به شلیک کردند. من بر اثر اصابت گلوله به پایم و پاره شدن شاهرگ گردنم مجروح شدم. با تلاش فراوان به بیمارستان منتقل شدم اما به دلیل خون‌ریزی شدید، در بخش ICU، جانم را از دست دادم. داستان زندگی من همان‌جا به پایان رسید، اما آغاز رنجی عمیق برای خانواده‌ام بود. صبح روز ۱۹ دی، خانواده‌ام به بیمارستان آمدند تا پیکرم را تحویل بگیرند. در میان آن آشفتگی و بی‌نظمی، هر کس آن‌ها را به جایی می‌فرستاد تا فقط از سر خود باز کند. پیکرم را به در پشتی منتقل کرده بودند تا پنهانی جابه‌جا کنند. نزدیکانم که این صحنه را دیدند، در میان شیون و اندوه اعتراض کردند. تعداد پیکرها آن‌قدر زیاد بود که می‌خواستند آن‌ها را مخفیانه در کامیون منتقل کنند. نزدیکانم گفتند اگر چنین شود، آن‌جا را به آتش می‌کشند. در نهایت، راننده‌ی آمبولانس که شرایط را بحرانی دید، پذیرفت پیکرم را با آمبولانس منتقل کند، به شرط آن‌که آن‌ها آرام بمانند. پیکرم را به غسال‌خانه بردند. صحنه‌ای وحشتناک؛ پیکرهای بی‌شمار انسان‌های بی‌گناه روی زمین، درهم و بدون رسیدگی. در میان‌شان کودک، پیر، زن و مرد دیده می‌شد. وضعیتی که قابل توصیف نبود. روح من در آن میان، سرگردان، به دنبال خانواده‌ام بود. آن‌ها را می‌دیدم که از اتاقی به اتاق دیگر می‌روند، با چهره‌هایی پر از اندوه و درماندگی. من کنارشان بودم، اما آن‌ها مرا نمی‌دیدند. تا عصر، خانواده‌ام درگیر همان روند طاقت‌فرسا بودند. صف‌های طولانی، اتاق‌هایی که امید را می‌گرفتند و ناامیدی را برمی‌گرداندند. خانواده‌ها برای تحویل پیکر عزیزان‌شان سرگردان بودند، مخصوصا آن‌هایی که باید همان روز به شهرشان بازمی‌گشتند. خانواده‌ی من نفر بیستم صف بودند. بالاخره، پس از التماس و پیگیری، اجازه‌ی ورود گرفتند و توانستند پیکرم را تحویل بگیرند. آن‌ها هیچ پولی ندادند، اما قول دادند مراسمی در سکوت برگزار شود و پیکرم را مستقیم به تبریز ببرند. در تمام این مسیر، رنجی را تحمل کردند که هرگز سزاوارش نبودند. پیکرم در زادگاهم به خاک سپرده شد، اما اندوه خانواده‌ام هرگز پایان نیافت؛ هر روز عمیق‌تر شد.