Mehdi Masoumi

Shot three times while getting into a car in the Jaber Ansari street area of Isfahan on the night of the first day of the call. He was taken to a clinic, then to Gharazi Hospital. Security forces reportedly took him and other injured/deceased individuals in the early morning. His body was returned to his family after a week of no contact. He was the only son and the only surviving male in his family. The text mentions a possible narrative that he was followed after a gathering.

مهدی معصومی، ۲۸ ساله و ساکن اصفهان، فارغ‌التحصیل مهندسی الکترونیک بود. دو خواهر داشت و تنها پسر خانواده بود. با پدر و مادرش زندگی می‌کرد و پس از درگذشت پدرش در اسفند ۱۴۰۳، سرپرستی خانواده را بر عهده داشت. مهدی خوش‌برخورد و خوش‌خنده بود؛ جوانی بامعرفت و مردم‌دار که نزدیکانش از هوش زیادش می‌گویند. اهل سفر و طبیعت‌گردی بود و با دوستانش به گردش می‌رفت. ووشو و بوکس را به‌صورت حرفه‌ای دنبال می‌کرد و در چند رشتهٔ ورزشی دیگر هم فعالیت داشت. به یوگا و مراقبه نیز علاقه‌مند بود و در معرفی صفحهٔ اینستاگرامش، از همراهی و کمک به دیگران برای بهتر مدیتیشن کردن نوشته بود. شب ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات اصفهان، مهدی سعی در نجات جان یکی دیگر از معترضان داشت که مأموران حکومتی با سه گلوله او را هدف قرار دادند که به ران پایش اصابت کرد. مهدی را به بیمارستان غرضی رساندند و برای جراحی به اتاق عمل بردند. پروندهٔ بیمارستانی داشت و حتی شمارهٔ اتاقی که قرار بود در آن بستری شود، مشخص شده بود. اما پس از پایان عمل، مهدی در بخش ریکاوری ناپدید شد. خانواده و نزدیکانش دیگر نتوانستند او را پیدا کنند. کسی که با جراحت پا به بیمارستان منتقل شده و تحت جراحی قرار گرفته بود، حالا در هیچ‌یک از بخش‌هایی که انتظار داشتند پیدایش کنند، نبود. پنج روز جست‌وجوی بی‌وقفه گذشت تا سرانجام پیکرش را در پزشکی قانونی باغ رضوان اصفهان یافتند؛ آن هم با نام خانوادگی اشتباه «مسعودی». در تصویر ثبت‌شده از پیکر مهدی، هنوز لولهٔ تنفسی در دهانش بود. خانواده به‌جای خبر بهبود او، با تصویر پیکرش روبه‌رو شدند؛ با پرسشی بزرگ که بی‌پاسخ مانده بود: مهدی پس از جراحی، چه زمانی و چگونه جان باخته بود؟ حدود یک هفته پس از آن شب، پیکر مهدی به خانواده تحویل داده شد. او را در آرامستان باغ رضوان اصفهان، در همان مزاری به خاک سپردند که پدرش در آن آرمیده بود. با وجود فضای شدید امنیتی و حضور مأموران، جمعیت زیادی برای بدرقه‌اش آمدند و مراسم خاک‌سپاری و سوگواری با دمام‌زنی برگزار شد. هنوز نخستین سالگرد پدر نرسیده بود که نام مهدی هم بر همان مزار نشست. حالا مادر و دو خواهرش کنار یک قبر، دلتنگ دو نفر بودند؛ پدری که تازه از دست داده بودند و مهدی که پس از او تکیه‌گاه خانه و امید مادرش بود. مادر هنوز داغ همسرش را داشت که باید کنار همان مزار، برای پسرش هم گریه می‌کرد.