Habib Khoubipour

PhD student and mathematics elite who was shot by Islamic Republic forces on the night of January 8, 2026 during suppression of popular protests. He was severely wounded and hospitalized for several days before dying from his injuries. Previously beaten severely during Green Movement protests in Shiraz to the point of near death. Had been under security pressure for years including detention, expulsion from university, and systematic educational and professional restrictions. According to his cousin, he was killed with a shot to the heart while in Islamic Republic custody.

حبیب خوبی‌پور سال‌ها پیش از آن‌که نامش در فهرست جان‌فدایان راه آزادی ایران ثبت شود، زندگی‌اش را با اعداد و معادله‌ها ساخته بود. ریاضی برای او تنها یک رشته دانشگاهی نبود؛ زبانی بود که با آن جهان را می‌فهمید. ذهنی جست‌وجوگر داشت و از همان سال‌های جوانی، استعدادش در ریاضی محض او را در میان دانشجویان ممتاز قرار داده بود. آرزو داشت پژوهش کند، بیاموزد و آن‌چه آموخته بود به دیگران منتقل کند؛ آرزویی که بارها زیر سایه فشارهای امنیتی قرار گرفت. از سال ۱۳۷۸، زندگی حبیب با مسیر اعتراض مدنی گره خورد. او باور داشت سکوت در برابر بی‌عدالتی، راه‌حل نیست. همین باور، هزینه‌هایی سنگین برایش به همراه آورد؛ بازداشت، محرومیت از ادامه تحصیل، محدودیت‌های شغلی و سال‌هایی که استعدادش نه به دلیل ناتوانی، بلکه به دلیل نگاه امنیتی نادیده گرفته شد. با وجود شایستگی علمی، مسیر پیشرفت برایش بارها بسته شد و هربار ناچار بود از نقطه‌ای دورتر دوباره آغاز کند. در جریان اعتراضات سال ۱۳۸۸ نیز به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت. آسیب‌های آن دوران تا مدت‌ها با او ماند، اما نتوانست اراده‌اش را درهم بشکند. کسانی که او را می‌شناختند، از انسانی سخن می‌گویند که میان دشوارترین روزها نیز از باورهایش دست نکشید و ترجیح داد هزینه انتخاب‌هایش را بپردازد، نه این‌که از آن‌ها چشم بپوشد. سال‌ها بعد، در دی‌ماه ۱۴۰۴، هنگامی که موج تازه‌ای از اعتراضات مردمی شهرهای ایران را فراگرفته بود، حبیب نیز مانند بسیاری دیگر به خیابان رفت. شامگاه هجدهم دی‌ماه، در جریان سرکوب معترضان در اصفهان، هدف شلیک گلوله نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت و به‌شدت مجروح شد. او را به بیمارستان منتقل کردند، اما هم‌زمان با قطع گسترده اینترنت، بستگانش برای چند روز هیچ اطلاعی از وضعیتش نداشتند. شش روز بعد، خبر تلخی رسید که همه انتظار داشتند هرگز شنیده نشود؛ حبیب بر اثر شدت جراحات، جان خود را از دست داده بود. یکی از بستگان او، حبیب را انسانی آگاه، مسئول و شجاع توصیف کرده و گفته است که او با شناخت کامل از خطرات، راهی را برگزید که آن را وظیفه خود در برابر آینده ایران می‌دانست. بستگانش نیز روایت کرده‌اند که حضور او در اعتراض‌ها تصمیمی ناگهانی یا احساسی نبود؛ انتخابی بود که ریشه در سال‌ها تجربه، اندیشه و ایستادگی داشت. در روایت‌هایی که از نزدیکان او باقی مانده، تصویری از مردی دیده می‌شود که استعداد علمی‌اش می‌توانست آینده‌ای آرام برایش بسازد، اما ترجیح داد آسایش شخصی را بر دغدغه سرنوشت سرزمینش مقدم نداند. از نخبگان ریاضی و دانشجوی دکتری بود، اما آن‌چه بیش از هر مدرکی او را تعریف می‌کرد، پایداری‌اش در برابر فشارهایی بود که سال‌ها ادامه داشت. پیکر حبیب خوبی‌پور روز ۲۵ دی‌ ۱۴۰۴ در آرامستان شهر لیکک، مرکز شهرستان بهمئی در استان کهگیلویه و بویراحمد، به خاک‌ سپرده شد. زندگی او تنها روایت یک دانشجوی نخبه نیست؛ روایت انسانی است که سال‌ها میان امید به ساختن و هزینه ایستادن زیست و سرانجام جان خود را در راه آرمانی از دست داد که به آن ایمان داشت. امروز نام حبیب خوبی‌پور یادآور نسلی است که برای حق انتخاب، آزادی و کرامت انسانی، بهای سنگینی پرداخت.