Taher Malekshahi

طاهر ملکشاهی، ۱۲ ساله، شب هجدهم دی‌ماه حدود ساعت ۹ در کوچه بود. مأموران به کوچه حمله کردند. طاهر فرار کرد و زیر یک ماشین مخفی شد. مأموری او را پیدا کرد و از زیر ماشین بیرون کشید. طاهر با دیدن اسلحه، وحشت‌زده دستش را روی چشمانش گذاشت. مأمور از فاصله یک متری شلیک کرد و حدود سیصد ساچمه به دستش نشست. سپس با زور دست طاهر را از روی چشمانش برداشت و مستقیم به هر دو چشم او شلیک کرد. طاهر روی زمین افتاد. مأمور با پوتین روی آرنج دستش رفت و دستش را شکست. در نهایت نیز وقتی سوار موتور شد، مستقیم از روی پای طاهر رد شد و رفت. ساچمه‌های بسیار زیادی هنوز در چشم چپ طاهر باقی مانده و هیچ اقدامی برای خارج کردن آن‌ها انجام نشده است. چشم راستش پس از دو عمل جراحی، کمی نور را تشخیص می‌دهد. پزشک می‌گوید: پس از عمل‌های بعدی، ممکن است تا هفت درصد از بینایی برگردد. مشکل اصلی، آسیب به شبکیه است. اگر آسیب به قرنیه محدود بود، وضعیت به مراتب بهتر می‌شد. با لنز و عینک شاید بتوان کمی بیشتر از این هفت درصد را جبران کرد، اما هیچ تضمینی وجود ندارد. طاهر حالا بی‌تاب و افسرده است. مدام می‌پرسد: آیا بالاخره خواهم دید؟ شدت آن‌چه آن شب بر سرش آمد، آسیب روحی عمیقی به او وارد کرده است. شب‌ها بی‌خوابی می‌کشد و روزها در سکوت یا با سؤال‌های تکراری می‌نشیند. او هنوز کودک است، اما ناگهان با دنیایی روبه‌رو شده است که دیگر نمی‌تواند آن را ببیند. کمر خانواده‌اش نیز زیر بار سنگین این واقعه خم شده‌ است. پدر و مادر طاهر، خواب از چشمان‌شان پریده است. غم نابینایی احتمالی پسرشان و نگرانی از سرنوشت آینده‌اش، خانه‌شان را تسخیر کرده است. هربار که طاهر می‌پرسد آیا خواهد دید، آن‌ها مجبورند پاسخی بدهند که خودشان هم به آن مطمئن نیستند. خواهر و برادر کوچکترش نیز تحت تأثیر فضای سنگین خانه قرار گرفته‌اند. طاهر در آن شب فقط یک کودک دوازده‌ساله بود که در کوچه پناه گرفته بود. او نه سلاحی داشت و نه تهدیدی ایجاد کرده بود. آن‌چه بر سر او آمد، نه یک حادثه تصادفی، بلکه خشونتی هدفمند و بی‌رحمانه بود که چشمان یک کودک را هدف گرفت و زندگی یک خانواده را برای همیشه تغییر داد. طاهر ملکشاهی، نوجوانی ۱۲ ساله که شب هجدهم دی‌‌ماه در کوچه، با شلیک مستقیم به چشمانش، هنوز با امید اندک هفت‌ درصدی به بازگشت بینایی، روزها را می‌گذراند.