Mohammad Hossein Gholami

نیمکت خالی محمدحسین غلامی، دانش‌آموز هجده‌ساله، هنوز در کلاس درس مدرسه‌اش در مشهد باقی مانده است. جایی که باید پر از صدای درس‌خواندن، خنده‌های نوجوانانه و رویاهای بزرگ باشد، حالا فقط سکوت سنگینی حاکم است. محمدحسین غلامی، جوانی پر از شور و آینده، در نوزدهم دی‌ماه 1404، در جریان اعتراضات سراسری مردم مشهد، هدف شلیک مستقیم مزدوران رژیم قرار گرفت و جان باخت. او فقط یک دانش‌آموز معمولی نبود. نوجوانی بود که هر روز با همان نیمکت، آرزوهایش را پرورش می‌داد. رویاهایی برای آینده‌ای روشن، برای دانشگاه، برای…

نیمکت خالی محمدحسین غلامی، دانش‌آموز هجده‌ساله، هنوز در کلاس درس مدرسه‌اش در مشهد باقی مانده است. جایی که باید پر از صدای درس‌خواندن، خنده‌های نوجوانانه و رویاهای بزرگ باشد، حالا فقط سکوت سنگینی حاکم است. محمدحسین غلامی، جوانی پر از شور و آینده، در نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات سراسری مردم مشهد، هدف شلیک مستقیم مزدوران رژیم قرار گرفت و جان باخت. او فقط یک دانش‌آموز معمولی نبود. نوجوانی بود که هر روز با همان نیمکت، آرزوهایش را پرورش می‌داد. رویاهایی برای آینده‌ای روشن، برای دانشگاه، برای شغلی که به خانواده‌اش کمک کند، برای زندگی‌ای آزاد و با کرامت. او می‌توانست آن نیمکت را با کتاب، قلم و امید پر کند. می‌توانست یکی از هزاران جوانی باشد که این سرزمین برای ساختن فردایش به آن‌ها نیاز داشت. اما رژیم جمهوری اسلامی حتی از این نوجوان هجده‌ساله هم وحشت داشت. وحشتی که فقط با گلوله پاسخ داده شد. در آن روز خونین، وسط خیزش مردمی که فریاد آزادی‌شان آسمان مشهد را پر کرده بود، مزدوران سرکوبگر بدون هیچ تردیدی مستقیم به سمت او شلیک کردند. گلوله‌ای که زندگی یک نوجوان را در یک لحظه خاموش کرد. گلوله‌ای که نه فقط محمدحسین را، بلکه تمام رویاهایش، خنده‌هایش و آینده‌ای را که هنوز نرسیده بود، هدف گرفت. حالا در کلاس درس، نیمکت او خالی مانده. نیمکتی که هر روز معلمان و همکلاسی‌هایش با نگاهی سنگین به آن خیره می‌شوند. نیمکتی که برای همه یادآوری تلخ است: این رژیم حتی از کودکان و نوجوانان هم می‌ترسد. از صدایی که ممکن است روزی به فریاد آزادی تبدیل شود، وحشت دارد. برای خاموش کردن همین صداها، تفنگ به دست گرفته و به جان دانش‌آموزان شلیک می‌کند. محمدحسین غلامی رفت، اما نیمکت خالی‌اش فریاد می‌زند. فریادی بلندتر از هر شعاری. فریادی که می‌گوید: «من اینجا بودم. من فقط می‌خواستم درس بخوانم، زندگی کنم، آزاد باشم اما شما حتی این را هم به من ندادید.» این حکومتی است که برای حفظ قدرت، نسل آینده این کشور را یکی پس از دیگری با گلوله می‌کشد. حکومتی که از نیمکت مدرسه هم وحشت دارد، چون می‌داند هر دانش‌آموزی که بیدار شود، تهدیدی برای ادامه‌ی سلطه‌ی آن‌هاست. جاویدنام محمدحسین غلامی؛ نیمکت خالی تو، نماد هزاران جوانی است که قربانی وحشت این رژیم شدند. نام او را فراموش نکنیم. نیمکت خالی‌اش را هر روز به یاد بیاوریم. تا روزی که دیگر هیچ نیمکتی در این سرزمین خالی نماند و هیچ نوجوانی به جرم خواستن زندگی و آزادی، با گلوله خاموش نشود.