Amir Ardalan Amiri

امیر اردلان امیری، ۲۳ ساله، فرزند ایوب، متولد زابل و ساکن مشهد بود. فرزند دوم خانواده بود و با مادرش زندگی می‌کرد. در کنار زندگی روزمره، گیتار می‌نواخت؛ اما ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، خیابان امامت در محدوده‌ی وکیل‌آباد مشهد، به آخرین صحنه‌ی زندگی او تبدیل شد. آن روز، امیر اردلان در ابتدای خیابان امامت حضور داشت؛ جایی که تیراندازی نیروهای امنیتی آغاز شد. بنابر گزارش نزدیکان او، گلوله‌ای جنگی به بدنش اصابت کرد و او بر اثر شدت جراحت جان باخت. در گزارش‌های اولیه‌ی منتشرشده درباره‌ی جان‌باختن او، تاریخ ۱۹ دی‌ماه و محل حادثه، ابتدای خیابان امامت در محدوده‌ی وکیل‌آباد مشهد، ذکر شده است. گزارش‌های بعدی نیز نام او را در میان جان‌باختگان اعتراضات مشهد ثبت کردند. چهار روز بعد، در ۲۲ دی‌ماه، پیکر او تحویل داده شد. بنا بر گزارش نزدیکان، آنان برای دریافت پیکر به بهشت رضای مشهد فراخوانده شدند و اجازه‌ی انتقال آن به زابل، زادگاه امیر اردلان، داده نشد. در نهایت، پیکر او در مشهد و تحت محدودیت‌ها و نظارت‌های امنیتی به خاک سپرده شد. نزدیکان او همچنین از فشار برای خودداری از اطلاع‌رسانی درباره‌ی نحوه‌ی جان‌باختنش گفته‌اند. روایت‌هایی که پس از آن منتشر شد، جزئیاتی از آخرین ساعات زندگی او و روند تحویل و دفن پیکرش را ثبت کردند. پیش از آن روز، امیر اردلان از خطر بی‌خبر نبود. به نقل از نزدیکانش، پیش از رفتن گفته بود: «چون می‌دانم تیر جنگی شلیک می‌کنند، تنها می‌روم.» این جمله، بخشی از آخرین روایت ثبت‌شده از اوست؛ جوانی که با آگاهی از خطر به خیابان رفت و ۱۹ دی‌ماه، گلوله‌ی جنگی در ابتدای خیابان امامت مشهد به زندگی‌اش پایان داد. نخستین روز اسفند، مراسم چهلم او در بهشت رضای مشهد، برگزار شد؛ همان‌جا که پیکرش، برخلاف خواست نزدیکان برای انتقال به زابل، به خاک سپرده شده بود. امیر اردلان رفت و گیتارش در گوشه‌ی اتاق ماند؛ همان سازی که بخشی از روزهای او بود. حالا مادری که تنها با پسرش زندگی می‌کرد، باید جای خالی‌اش را در خانه به دوش بکشد؛ با گیتاری که دیگر نواخته نمی‌شود.