Hamid Reza Hosseinipour

حمیدرضا حسینی‌پور، جوانی ۲۹ ساله و اهل شیراز بود که همچون بسیاری از شهروندان این شهر، در روزهای اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ به خیابان آمد. او نیز در کنار مردمی حضور یافت که در پاسخ به فراخوان‌های منتشرشده، از جمله فراخوان‌های منتسب به شاهزاده رضا پهلوی، خواهان تغییر، آزادی و آینده‌ای بهتر برای ایران بودند. در روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، حمیدرضا در محله کشن این شهر، در میان معترضان حضور داشت؛ اما آن روز برای او به پایان نرسید. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، او بر اثر شلیک مستقیم گلوله به ناحیه‌ی گردن جان خود را از دست داد. خبر کشته‌شدن حمیدرضا، خانواده، دوستان و آشنایانش را در اندوهی عمیق فرو برد. جوانی که در ۲۹‌ سالگی، در حالی که سال‌های بسیاری از زندگی و آرزوهایش پیش رویش بود، از میان عزیزانش رفت. ویدئوهای منتشرشده از مراسم چهلم حمیدرضا حسینی‌پور نشان می‌دهد که جمعیت زیادی از مردم، در کنار خانواده و نزدیکان او، بر سر مزارش گرد آمده بودند. حاضران در فضایی آمیخته به اندوه و همبستگی، با کف زدن و هم‌صدایی، شعارهایی به یاد او و دیگر جان‌باختگان سر می‌دادند. از جمله شعارهایی که در این مراسم شنیده می‌شد، «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده»، «می‌کشم، می‌کشم، آن‌که برادرم کشت» و «قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان» بود. مادر حمیدرضا نیز در سخنانی بر سر مزار فرزندش، از او با عنوان «شهید راه وطن» یاد کرد؛ عبارتی که بازتابی از اندوه، دلتنگی و نگاه خانواده به جان‌باختن فرزندشان بود. در فرهنگ مردم شیراز، آیین «چهار ماه و ده روز» از جمله مراسم‌های یادبود برای درگذشتگان به شمار می‌رود که خانواده، بستگان و آشنایان، پس از گذشت چهار ماه و ده روز از فقدان عزیزِ خود، برگزار می‌کنند. در این مناسبت، حاضران بر سر مزار یا در مراسم یادبود گرد هم می‌آیند تا یاد و خاطره‌ی فرد درگذشته را گرامی بدارند. به همین مناسبت، چهار ماه و ده روز پس از جان‌باختن حمیدرضا حسینی‌پور نیز خانواده، دوستان و جمعی از مردم شیراز بر سر مزار او گرد آمدند. این مراسم با حضور پرشمار شرکت‌کنندگان برگزار شد و حاضران با کف زدن، هم‌خوانی و اجرای آیین‌های سوگواری محلی، از جمله نواختن سنج و دمام، یاد این جوان شیرازی را زنده نگه داشتند. حضور گسترده‌ی مردم در این گردهمایی نشان می‌‌دهد که یاد و نام حمیدرضا همچنان در میان خانواده، دوستان و بسیاری از شهروندان شیراز گرامی داشته می‌شود. روزگار از کنار بسیاری از آدم‌ها بی‌صدا عبور می‌کند، اما گاهی نبودن یک نفر، ردّی ماندگار در دل خانواده، دوستان و شهرش بر جای می‌گذارد. حمیدرضا نیز از همان کسانی بود که پس از رفتنش، یادش در گردهمایی‌ها، در روایت نزدیکانش و در خاطرات کسانی که او را می‌شناختند، زنده می‌ماند. ماه‌ها پس از آن روز، هنوز کسانی بر سر مزارش گرد می‌آیند، از او سخن می‌گویند و یادش را گرامی می‌دارند. این تداوم یادآوری، نشان از پیوندی دارد که با رفتن یک انسان از میان نمی‌رود؛ پیوندی که در خاطره‌ها، در عشق خانواده و در یاد دوستان ادامه پیدا می‌کند.