Arash Hassani

آرش حسنی، جوانی ۳۴ ساله و گیلک، زاده و ساکن بندر انزلی بود. او ورزشکار بود و به‌تازگی ازدواج کرده بود. شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، در نخستین شبی که شاهزاده رضا پهلوی مردم را به حضور در خیابان‌ها فراخواند، او هم به اعتراضاتی پیوست که شهرش را فراگرفته بود؛ اما همان شب، گلوله‌ای که عوامل جمهوری اسلامی شلیک کردند، به شکمش نشست و او را از پا انداخت. آرش را در حالت ناهوشیاری به بیمارستان رساندند، اما شدت جراحات وارده به حدی بود که نیم ساعت بعد جان باخت. آرش و همسرش ریحانه تازه به هم رسیده بودند و هنوز طعم روزهای نخست زندگی مشترک از کامشان نرفته بود. ویدیوهای بازمانده از آن دو، نشان‌دهنده‌ی عشقی بزرگ و بی‌ادعا در نگاه و خنده‌هایشان است، همان عشقی که در نوشته‌های منتشرشده درباره‌ی آن‌ها نیز ردپایش پیداست. آرش برای ساختن خانه‌ای که قرار بود آشیانه‌ی این عشق باشد، رنج بسیار کشیده بود، اما گلوله‌ی مزدوران، فرصتی به آن دو نداد تا در خانه‌ای که با آن همه تلاش برپا شده بود، با هم زندگی کنند. روز چهلم، آرامستان از جمعیت لبریز بود؛ دوستان، آشنایان و همشهریانی که آمده بودند تا با او وداع کنند، و هوا از اندوه و اشک سنگین بود. در میان همه‌ی سوگواران، فریادهای جگرسوز ریحانه بالا می‌گرفت؛ همسری داغ‌دیده که گلبرگ‌های پرپرشده را به هوا می‌پاشید، «آرش جان» صدا می‌زد و از داغ نبودنش می‌گفت. کسانی که عشق آرش به زندگی و تلاشش برای ساختن فردایی بهتر را از نزدیک دیده بودند، با شنیدن ضجه‌های او سوگی دوچندان را بر دل می‌کشیدند و بی‌اختیار می‌گریستند. آرش با شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی از پا درآمد، در همان شهری که در آن چشم به جهان گشوده بود، همان‌جا که عشق زندگی‌اش را یافته بود و با دستان خودش خانه‌ی رؤیاهایش را بنا کرده بود. از او خانه‌ای ماند که خشت‌به‌خشتش را با عشق چیده بود و خودش هرگز در آن زندگی نکرد و همسری ماند که به‌جای در آغوش گرفتن او، سنگ مزارش را در آغوش کشید.