Mehdi Hassani Tapeh

پیش از ۱۹ دی ۱۴۰۴، مهدی حسنی برای اطرافیانش مردی شناخته‌شده در محله‌ی شهرک صادقیه بندرانزلی بود. ۴۰ ساله بود و یک پسر ۱۰ ساله داشت. کاشی‌کار بود و سال‌ها با کار فنی و دست‌های پینه‌بسته، در ساخت و بازسازی خانه‌های مردم، نقش داشت و زندگی‌اش در همان شهر ساحلی، میان خانواده، کار و رفت‌وآمدهای روزمره می‌گذشت. در روزهای اعتراضات دی‌ماه، مهدی نیز مانند بسیاری از شهروندان در فضای ملتهب بندرانزلی حضور داشت. او در شامگاه ۱۸ دی، بر اثر شلیک ساچمه زخمی شد؛ جراحت‌هایی که بنا بر روایت نزدیکانش، بخش‌هایی از بدنش را درگیر کرده بود و آسیب شدید وارد شده به لبش، شرایط جسمی او را دشوار کرده بود. با وجود این، شب بعد، ۱۹ دی ۱۴۰۴، بار دیگر از خانه خارج شد. ساعت ۱۲ به خواهرش زنگ زد و گفت: « اگه ندیمت آبجی، حلالم کن.» او پیش از رفتن، با اعضای خانواده و حتی دوستانش خداحافظی کرد، تلفن‌همراهش را با خود نبرد و تنها شماره‌ی تماس مادر و فرزندش را همراه داشت. او، تکه ای کاغذ و نوشته ای روی میز باقی گذاشت مبنی بر این‌که برای اعتراض به گرانی مرغ می‌رود و چون به گربه ها غذا می‌داد‌، حتی گران شدن پای مرغ هم برایش مهم بود، روی کاغذ نوشته بود: «با اعتراض به گرونی مرغ ، حتی پای مرغ» ساعاتی بعد، در نزدیکی بازار پردیس بندرانزلی، هدف شلیک گلوله قرار گرفت و جان خود را از دست داد. جان‌باختن او، زندگی خانواده‌ای را که چشم‌انتظار بازگشتش بودند، به ناگهان، تغییر داد. پس از کشته شدن مهدی، خانواده‌اش امکان برگزاری مراسمی معمول برای بدرقه‌ی او را پیدا نکردند. براساس گزارش‌های منتشرشده، پیکرش تحت فشار نهادهای امنیتی، شبانه و بدون برگزاری مراسم عمومی به خاک سپرده شد و محل دفنش نیز به‌صورت عمومی اعلام نشد. به این ترتیب، خانواده از برگزاری آیین سوگواری و وداعی که برای بسیاری از بازماندگان بخشی از فرآیند سوگ است، محروم ماندند. روایت مهدی، روایت مردی است که زندگی‌اش نه در عرصه سیاست، بلکه در کار، خانواده و مسئولیت‌های روزمره، جریان داشت. او پدری بود که هر روز برای تأمین زندگی کار می‌کرد و در همان شهری که سال‌ها در آن زیسته بود، جان خود را از دست داد؛ روایتی که جزئیات آن، در کنار ده‌ها روایت دیگر از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، بخشی از مستندات آن روزها را شکل می‌دهد.