Hossein Tehranchi

حسین طهرانچی، فرزند ایران، موسیقی‌دان بود. گیتار می‌نواخت، پیانو می‌زد و می‌خواند. ۳۲ سال داشت که در اعتراضات نارمک تهران، در ۱۸ دی ۱۴۰۴، با شلیک مستقیم نیروهای امنیتی کشته شد. حسین از کودکی با موسیقی زندگی کرده بود. آواز می‌خواند، ترانه‌ها را بازخوانی می‌کرد و با صدا و ساز، راهی برای نفس کشیدن در این جهان پیدا کرده بود. او مدرک کارشناسی کامپیوتر داشت، اما موسیقی بخش جدانشدنی وجودش بود. عاشق زندگی بود؛ مثل بسیاری از عزیزانی که به خیابان رفتند، آزادی را فریاد زدند و جان‌شان را در این راه از دست دادند. حسین تک‌فرزند خانواده‌اش بود. محل کارش در نارمک بود، از کسبه آن‌جا بود و همان‌جا، در محله‌ای که زندگی می‌کرد و می‌شناخت، به اعتراضات پیوست. شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، برابر با ۸ ژانویه ۲۰۲۶، در اعتراضات نارمک تهران، از بالای مسجد هفت‌حوض به سمت مردم شلیک شد و حسین نیز با اصابت مستقیم گلوله به سر و صورتش کشته شد. فردای آن روز، پدرش در جست‌وجوی او به جاهای مختلف رفت؛ به بیمارستان‌ها، به مراکز نیروی انتظامی، و هر جایی که شاید ردی از پسرش پیدا شود. اما هیچ اثری از حسین نبود. پدرش بعدها از آن روزها فقط با وحشت یاد کرد. همه‌چیز برای او هولناک و غیرقابل‌تحمل بود. او به کهریزک رفت. از صبح تا شب، در میان آن وضعیت دهشتناک، به دنبال پسرش گشت، اما حسین را پیدا نکرد. چند روز بعد دوباره به کهریزک بازگشت. این بار پدر، با شک و تردید، پیکری را دید که از نزدیکی ابرو و چشم هدف گلوله قرار گرفته بود و بخشی از صورتش متلاشی شده بود. حسین با شلیک مستقیم گلوله به سر و صورتش کشته شده بود. در نهایت، هویت او با انگشت‌نگاری تأیید شد. این پایان یک زندگی نبود که فقط با مرگ تعریف شود. حسین پیش از آن‌که به یکی از نام‌های این دادخواهی جمعی بدل شود، انسانی بود با عشق، با شور، با صدا، با موسیقی. او می‌خواند، می‌نواخت، زندگی را دوست داشت و مثل خیلی از هم‌نسلانش، امید و آزادی را می‌خواست. او به خیابان رفت تا آزادی را فریاد بزند، و جانش را در راه آزادی ایران از دست داد. پیکر حسین طهرانچی را در بهشت زهرا به خاک سپردند. اما نام او، آن‌طور که مادرش خواسته بود، برای همیشه با عنوانی بزرگ‌تر از یک نام در یادها مانده است: فرزند ایران. حسین در بالای صفحه اینستاگرامش نوشته بود: «اگر نبودم، مرا در چیزهایی پیدا کنید که دوست‌شان داشتم.» حسین را از یاد نمی‌بریم. او را در موسیقی، در آواز، در شادی‌ها، در زندگی و در هر لحظه به یاد می‌آوریم و جست‌وجو می‌کنیم. یادش گرامی.