Fatemeh Abdollahi

Fatemeh Abdollahi, 42 years old, lost her life on January 8, 2026, in the Tehranpars neighborhood of Tehran, as a result of being shot twice with live ammunition by Islamic Republic forces. The bullets struck her heart and leg, and she passed away in the arms of her spouse.

فاطمه عبدالهی، متولد ۱۳۶۱، سال‌ها در بازار پوشاک کودکان کار کرد و برای بسیاری از همکارانش چهره‌ای شناخته‌شده و خوش‌نام بود. ذهن اقتصادی قوی داشت و دوستانش برای تصمیم‌های مالی و کاری از او مشورت می‌گرفتند. سال‌ها تلاش کرده بود و توانسته بود برای خودش زندگی مستقلی بسازد و به شرایط اقتصادی مناسبی برسد. دوستانش او را زنی پرتلاش، شجاع، پر از شور زندگی، مهربان، شوخ‌طبع و حاضرجواب توصیف می‌کنند. او کوچک‌ترین فرزند خانواده بود و بیش از همه به پدرش دلبستگی داشت. خانواده او را «چراغ خانه» می‌دانستند؛ کسی که همیشه هوای پدر و مادرش را داشت. سه سال از ازدواجش می‌گذشت، عاشقانه همسرش را دوست داشت و آرزو داشت مادر شود. با وجود اینکه فاطمه زندگی آبرومندانه‌ای برای خودش ساخته بود، نسبت به شرایط جامعه بی‌تفاوت نبود. نزدیکانش می‌گویند آنچه او را به خیابان کشاند، اعتراض به وضعیت معیشتی مردم، نابرابری و شکاف طبقاتی بود. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای برگزاری اعتراضات سراسری، تهران نیز صحنه تجمعات گسترده مردمی بود و تهرانپارس از مناطقی بود که گزارش‌های متعددی از شلیک مستقیم به معترضان در آن منتشر شد. شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ماه، فاطمه نیز در همین منطقه هدف شلیک مستقیم نیروهای امنیتی قرار گرفت. بنا بر اطلاعات رسیده، ابتدا از پشت به پای او شلیک شد و زمانی که بر زمین افتاد، گلوله دوم به قلبش اصابت کرد. همسرش پیکر او را در آغوش گرفت و به خانه برد تا به دست نیروهای امنیتی نیفتد. خانواده چند ساعت در کنار پیکر فاطمه ماندند و با او وداع کردند. پس از آن، پیکر او به پزشکی قانونی منتقل شد و دو روز بعد، با گرفتن تعهد از همسرش، به خانواده تحویل داده شد. شرط نهادهای امنیتی، برگزاری مراسم خاک‌سپاری در سکوت یعنی بدون گفتن شعارهای اعتراضی بود. با وجود محدودیت‌هایی که برای مراسم خاک‌سپاری تعیین شده بود، دوستان فاطمه تصمیم گرفتند آخرین بدرقه را به شیوه خودشان انجام دهند. در اسلام، حمل تابوت معمولاً بر عهده مردان است، اما دوستان فاطمه زیر تابوت او را گرفتند و به همراه همسر و برادرش آن را از سردخانه تا محل اقامه نماز حمل کردند؛ کاری که برای آنان ادای احترامی به شجاعت و شخصیت فاطمه بود و در عین حال، شکستن رسمی نانوشته در مراسم تدفین به شمار می‌رفت.