Mohammad Matin Hosseini

عصر بیستم دی‌ماه، هوا بوی زمستان می‌داد ولی نه آن‌قدر سرد که آدم را در خانه نگه دارد. متین آماده شد. مثل همیشه بی‌سروصدا. گفت می‌روم باشگاه. جمله‌ای کوتاه، عادی، مثل صدها باری که قبل‌تر گفته بود. کسی نمی‌دانست این «رفتن»، آخرین رفتن است. متین از آن پسرهایی نبود که زندگی را رها کند به حال خودش. از همان سن کم، برای هرچیزی برنامه داشت. اول هر سال می‌نشست و می‌نوشت: ورزش، درس، کار… و تا آخر سال پای همان نوشته‌ها می‌ماند. هنرستان فنی‌حرفه‌ای، رشته برق صنعتی؛ جایی که هم در درس‌های تئوری و هم کارگاهی می‌درخشید. مربی‌ها از او به نیکی یاد می‌کردند. آرام بود، مؤدب، سربه‌زیر… از آن‌هایی که حضورشان بی‌صداست اما نبودشان سنگین. بعد از درس، می‌رفت مغازه. کنار پدرش. کم‌کم شده بود تکیه‌گاه. کسی که می‌شد کارها را به او سپرد و خیال راحت بود. قرار بود بیشتر جلو برود… قرار بود مدیر داخلی شود. آینده‌اش را نه در خیال، که در عمل ساخته بود. و فوتبال… همیشه جایی میان همه این‌ها بود. زمین بازی برایش فقط تفریح نبود، بخشی از زندگی‌اش بود. بدن ورزیده، قد بلند، تکنیک خوب… آرزو داشت یک روز مجموعه ورزشی خودش را داشته باشد. حتی برای موتورسواری هم برنامه داشت. دو ماه قبل موتوری خریده بود. هنوز درست سوارش نشده بود. می‌گفت بگذار بماند برای عید… می‌خواست برود روستا و با خیال راحت موتورسواری کند. حتی سفارش کرده بود موتور را داخل خانه بگذارند، که نو بماند، گرد و خاک نگیرد. انگار می‌خواست چیزی را برای یک روز خاص نگه دارد… روزی که هیچ‌وقت نرسید. آن شب اما ساعت‌ها گذشت و از متین خبری نشد. تماس‌ها هم برقرار نمی‌شد. نگرانی آرام‌آرام روی دل خانه نشست. تا این‌که ساعت ده شب، در زدند. سه نفر بودند. غریبه. فقط گفتند: «پسرتان زخمی شده… هنوز زنده است.» همین جمله کافی بود که همه‌چیز فرو بریزد. وقتی رسیدند، متین هنوز نفس می‌کشید. در انتهای یک کوچه، روی زمین افتاده بود. گفته بودند چند نفر بودند. پناه گرفته بودند پشت ماشین‌ها. لحظه‌ای که متین سرش را بالا آورده تا ببیند خطر رد شده یا نه… همان لحظه هدف قرار گرفته بود. گلوله ای به بالای ابرویش اصابت کرده بود. پدرش خودش را به او رساند. نشست کنارش. صدایش کرد. متین چشمانش بسته بود. نفسش سنگین بود. اما همان‌طور، میان درد، فقط یک جمله گفت: «بابا… اومدی؟» انگار همه دنیا در همان جمله خلاصه شد. او را بلند کردند. مادر، برادر کوچک‌تر، پدر… همه بودند. در مسیر بیمارستان، هنوز صدا می‌آمد. ناله‌هایی که نشان می‌داد هنوز می‌جنگد. هنوز نمی‌خواهد برود. در بیمارستان نیکان غرب، آن شب، همه‌چیز به یک مرز نازک رسید. مرزی بین بودن و نبودن. شب طولانی شد و متین به کما رفت. هفت روز. هفت روزی که بین امید و ترس گذشت. بین دعا و سکوت. بین «شاید برگردد» و «اگر…» هفت روز بعد، دکترها گفتند متین دچار مرگ مغزی شده و دیگر برنمی‌گردد. و تمام آن برنامه‌ها، تمام آن هدف‌ها، تمام آن رویاهایی که با دقت نوشته بود، همه همان‌جا در بیستم دی‌ماه جا ماند. در خانه، موتوری هست که هنوز نو مانده؛ منتظر دستی که هیچ‌وقت به فرمانش نرسید. و یک جمله، که برای همیشه در دل یک پدر زنده می‌ماند: «بابا… اومدی؟»