Amirhossein Shakarmi Lor

Shot with live ammunition by government forces during protests on his first night on the streets. Shot from very close range (less than 10 meters) with bullet entering his chest and side and exiting the other side. Body showed signs of severe beating before being killed with what was essentially an execution shot. Body was found buried under several other corpses in the fifteenth warehouse at Kahrizak morgue after family searched for hours. Related to Nika Shakarami, a victim of the 2022 protests.

جاویدنام امیرحسین شاکرمی؛ به مادرش گفت یک‌نفر هم یک‌نفر است. باید بروم کنار بقیه برای آزادی بجنگم جان باختن امیرحسین شاکرمی 22 ساله در ایران ملارد اطلاعات محل خاکسپاری نام آرامگاه: آرامستان بهشت محمد روستای چشم‌کبود معمولان توسط سپهر تاریخ روی دادن روایت: ۱۴۰۴/۱۰/۱۸ تاریخ نگارش: ۱۴۰۵/۰۴/۲۱ ملارد, ایران ذخیره تصویر امیرحسین شاکرمی، جوانی ۲۲ ساله، متولد ۶ فروردین ۱۳۸۳، فرزند اول و تنها پسر خانواده بود. اهل لرستان بود و در تهران زندگی و کار می‌کرد. از کودکی طعم سختی و کارگری را چشیده بود و برای تأمین زندگی، در یک کارواش به جابه‌جایی خودروها مشغول بود. همیشه می‌گفت: «خودم زندگی‌ام را می‌سازم.» با تلاش و پس‌انداز فراوان، به‌تازگی توانسته بود نخستین خودروی خود، یک پراید، را بخرد. شش سال بود که عاشق دختری بود و قرار بود در عید ۱۴۰۵ مراسم نامزدی‌شان برگزار شود. آینده‌ای را که با امید برای خود ترسیم کرده بود، هرگز فرصت زندگی کردن نیافت. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، امیرحسین در اعتراضات محدوده ملارد کرج حضور یافت. او از فاصله‌ای بسیار نزدیک، کمتر از ده متر، هدف تیراندازی عاملان فرقه تباهی جمهوری اسلامی  قرار گرفت. بر پیکرش آثار ضرب‌وشتم دیده می‌شد که نشان می‌داد احتمالاً پیش از تیراندازی با نیروهای سرکوبگر درگیر شده بود. یکی از گلوله‌ها از پهلوی راست وارد بدنش شد و از پهلوی چپ خارج شد. گلوله دیگری به ریه‌هایش اصابت کرد و شدت جراحات به اندازه‌ای بود که بخشی از ریه همراه گلوله از بدنش خارج شده بود. یکی از پرستارانی که در واپسین لحظات زندگی امیرحسین بر بالین او حضور داشت، روایت می‌کند: وقتی به امیرحسین ماساژ قلبی می‌دادم، فقط به او می‌گفتم: تو را به خدا برگرد، نرو... تکه‌های ریه‌اش بیرون می‌ریخت. انگار فرشته بود. وقتی دیگر امیدی نماند، پیشانی‌اش را بوسیدم و گفتم: رفتی آن بالا؛ صدای ما را برسان و به او بگو اینجا چه می‌گذرد. از صبح روز ۱۹ دی‌ماه، خانواده امیرحسین از حدود ساعت هفت یا هشت صبح در سوله‌های کهریزک، در میان پیکر جان‌باختگان، به دنبال او می‌گشتند. ساعت‌ها جست‌وجو کردند تا سرانجام، روز شنبه ۲۰ دی، پیکرش را در پانزدهمین سوله، زیر چندین پیکر دیگر، پیدا کردند. با وجود شناسایی پیکر و پیگیری‌های خانواده، پس از انجام مراحل قانونی، پیکر امیرحسین به آنان تحویل داده نشد. سرانجام یکی از بستگان، با وجود خطرات جدی امنیتی، پیکر او را به‌صورت مخفیانه از محل خارج کرد تا برای خاک‌سپاری به زادگاه خانواده منتقل شود. در طول مسیر، خودروی حامل پیکر در ایست‌های بازرسی شناسایی شد، اما با عبور از موانع متعدد، پیکر این جاویدنام به سردخانه آرامستان محل دفن رسید. امیرحسین شاکرمی سرانجام در آرامستان محل زندگی خانواده، در نزدیکی آرامگاه جاویدنام نیکا شاکرمی، از جان‌باختگان خیزش ۱۴۰۱، به خاک سپرده شد. میان امیرحسین و نیکا شاکرمی نسبت فامیلی دوری وجود داشت. مردم در آیین خاک‌سپاری او، مراسم کهن «چَمَری» را برگزار کردند؛ آیینی که در فرهنگ مردم لر، نشانه سوگواری و بدرقه عزیزان از دست‌رفته است. پس از خاک‌سپاری، فشارهای امنیتی بر خانواده شدت گرفت. یکی از بستگانی که در انتقال پیکر نقش داشت، با تهدید مستقیم و حکم تیر مواجه شد و ناچار به ترک محل و فرار شد. همچنین پدر امیرحسین و شماری از بستگان و افرادی که در مراسم خاک‌سپاری حضور داشتند یا شعار داده بودند، از سوی نهادهای امنیتی احضار شدند و از آنان خواسته شد خود را به اطلاعات سپاه معرفی کنند. پیش از آنکه امیرحسین از خانه خارج شود، مادرش از او خواسته بود که به خیابان نرود. مادرش به او گفته بود: «تو یک نفری؛ کاری از دستت برنمی‌آید.‌» امیرحسین اما در ادامه این طور پاسخ داد: «یک نفر هم یک نفر است. باید بروم کنار بقیه برای آزادی بجنگم.‌»