Milad Najafpour

سوز دی‌ماه که به تن خیابان‌های هشتگرد قدیم می‌خورد، انگار سرمای دوردست‌های تیکان‌تپه(تکاب) را با خود به همراه می‌آورد. برای میلاد، این سرما غریبه نبود؛ او فرزندی از تبار ترک‌های آذربایجان و از پیروان آیین یارسان (اهل حق) بود. سال‌ها پیش، خانواده‌اش خاک اجدادی خود را به امید ساختن زندگی‌ای آرام و شریف ترک کرده و به حاشیه‌ی البرز آمده بودند. میلاد نجف‌پور، مردی ۳۳ ساله، سخت‌کوش و صبور بود که در محله‌ی شهرک وحدت (ترک‌آباد) هشتگرد، به شغل آزاد مشغول بود. تمام دارایی و انگیزه‌ی زندگی‌اش، خانواده‌ی کوچک و به‌ویژه پسرش بود؛ کودکی که میلاد آرزو داشت در دنیایی روشن‌تر، آزادتر و امن‌تر از آنچه خود تجربه کرده بود، قد بکشد و بزرگ شود. میلاد نجف‌پور، فرزندی دلیر برای پدر و مادرش، همسری مهربان و پدری سخت‌کوش بود. برای میلاد، ایران همان آشیانه‌ای بود که می‌خواست سقفش برای نسل بعد، آفتابی‌تر باشد. اما در زیر پوست هشتگرد، بغضی کهنه از سال‌ها خفقان و بی‌عدالتی جاری بود؛ بغضی که در دی‌ماه، با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، سرانجام سر باز کرد و خیابان‌های محله را به خروش آورد. در شامگاه ۱۸ دی‌ماه، فضای هشتگرد به‌کلی تغییر کرد. محله‌ی شهرک وحدت به یکی از کانون‌های اصلی تجمع مردم بدل شد. فریادهای حق‌خواهی و بوق‌های ممتد خودروها، هوای شب را پر کرده بود و مردم، خسته از سال‌ها تبعیض، به خیابان آمده بودند تا صدای خود را برای دستیابی به کرامت و آزادی بلند کنند. میلاد نیز مانند همشهریانش در میان جمعیت ایستاده بود. او نه برای جنگ آمده بود و نه برای ویرانی؛ آمده بود تا در کنار مردمش، آینده‌ای بهتر را برای فرزندش طلب کند. اما پاسخ این آرزوها با سرب داغ داده شد. در میان آشوب و هیاهوی برخورد خشن نیروهای سرکوب‌گر با معترضان، ناگهان صدای شلیک گلوله‌های جنگی آسمان را درید. در یک لحظه، صاعقه‌ای مرگ‌بار رؤیاهای میلاد را منجمد کرد. او هدف شلیک مستقیم گلوله‌ای جنگی از پشت سر قرار گرفت، بر زمین افتاد و جان سپرد. نهادهای حکومتی و امنیتی، طبق روایت خانواده، برای تحویل پیکر میلاد کارشکنی‌های متعددی انجام دادند. آن‌ها با احضار، بازجویی و تهدید اعضای خانواده، تلاش کردند آنان را تحت فشار قرار دهند تا علت مرگ را به عواملی غیر از شلیک گلوله نسبت دهند و متعهد شوند که هیچ‌گونه اطلاع‌رسانی یا مصاحبه‌ای با رسانه‌ها و سازمان‌های حقوق‌بشری انجام ندهند. پیکر میلاد شنبه ۲۰ دی‌ماه، در پی فشارهای سنگین امنیتی، در آرامستان امامزاده جعفر هشتگرد به خاک سپرده شد. سی‌ام بهمن‌ماه، هم‌زمان با چهلمین روز جان‌باختن میلاد نجف‌پور، آرامستان امامزاده جعفر هشتگرد، شاهد یکی از ماندگارترین تجمعات دادخواهی بود. در این روز، سوگ خانواده‌ی میلاد با مراسم چهلم دیگر جاویدنامان شهر، از جمله مهران سلیمی، اسفندیار(اسفند) نادری و شماری دیگر از جان‌باختگان، گره خورد. جمعیتی انبوه از مردم همدل گرد هم آمدند و حلقه‌ی همبستگی را به دور خانواده‌های داغدار تشکیل دادند. در مرکز این حلقه‌ی انسانی، برادر میلاد نجف‌پور با میکروفونی در دست ایستاده بود و پسر میلاد نیز قاب‌عکس پدرش را بالا نگه داشته بود؛ تصویری که گویی سندی زنده از این جنایت و یادآور پدری بود که دیگر در کنار فرزندش حضور نداشت. همچنین در چهلم او، همراه با جمعیت، شعار «قسم به خون یاران ایستاده‌ایم تا پایان» فریاد زده شد. برادر میلاد، با چشمانی خشمگین و صدایی محکم که از بغضی سنگین برمی‌خاست، سکوت تحمیلی را در هم شکست و رو به جمعیت فریاد زد: «من اشک‌های روان مادرم را دیدم… شکستگی پدرم را دیدم… بی‌قراری پسرش را دیدم و ذره‌ذره آب‌شدن همسرش را دیدم… اما با این حال ایستاده‌ام! با این حال محکم و استوار خواهم بود و نام‌های مهران‌ها، میلادها، اسفندها، داوودها و تمام خواهران سرزمینم را در ذهن‌ها و در یادها حک خواهم کرد. قهرمانان ما برای این سرزمین بزرگی کرده‌اند و نباید ساده از کنارشان گذشت.» با پایان سخنان برادر میلاد، فریادها و اشک‌های مردم حاضر در مراسم، فضای آرامستان امامزاده جعفر را پر کردند. مدتی بعد، پستی در فضای مجازی و در صفحه‌ی پسر میلاد منتشر شد که این جمله در آن به چشم می‌خورد: «پدر قهرمانم، تا ابد به تو افتخار می‌کنم.»