Fatemeh Alimohammadi

سه سال پیش که پدر رفت، فاطمه رو به مادرش کرد و با همان شوخی‌های مخصوص خودش گفت: «اگر مرد بزرگ رفت، مرد کوچک خانه هست.» از آن روز، این لقب برایش ماند. دختری که تا آن زمان دانشجو و پژوهشگر و مخترع بود، برای مادر و خواهرش نقش دیگری هم پیدا کرد؛ حواسش به خانه بود، به مادرش، به زندگی‌ای که بعد از رفتن پدر باید دوباره سرپا می‌شد. حتی روز مادر، دو هدیه می‌خرید؛ یکی از طرف خودش و یکی از طرف پدرش. انگار می‌خواست جای خالی او را با چیزی کوچک و ساده، در گوشه‌ای از خانه زنده نگه دارد. اما زندگی فاطمه، فقط در خانه خلاصه نمی‌شد. او دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیک هسته‌ای دانشگاه مازندران بود؛ جوانی که برای آینده‌اش برنامه داشت و ذهنش مدام درگیر چیزهایی بود که هنوز وجود نداشتند. چند اختراع به نامش ثبت شده بود و در میان کارهایش، طراحی تراشه‌های هسته‌ای و الکترونیکی مرتبط با درمان بیماران کلیوی و دیالیز قرار داشت. ویدیویی از او باقی مانده که در آن با تسلط و اشتیاق درباره یکی از همین اختراعاتش توضیح می‌دهد؛ دختری جوان که وقتی از کارش حرف می‌زد، می‌شد فهمید برای آنچه ساخته، رؤیایی بزرگ‌تر از یک ثبت اختراع دارد. می‌خواست تحقیقات و مقاله‌هایش را ادامه دهد، شرکت خودش را راه بیندازد و اختراعاتش را به مرحله‌ی تولید برساند. نزدیکانش از او به‌عنوان دختری بلندپرواز و شجاع یاد کرده‌اند؛ کسی که حاضر نبود به‌سادگی از حق و خواسته‌اش بگذرد. در اتاقش، بخشی از آن آینده هنوز باقی مانده است. مدال‌ها روی دیوار مانده‌اند. مقاله‌ها روی میز تحریر جا خوش کرده‌اند. وسایلی که برای روزهای بعد لازم بودند، هنوز همان‌جا هستند؛ انگار صاحبشان فقط برای چند ساعت از اتاق بیرون رفته و قرار است برگردد و دوباره پشت همان میز بنشیند. فاطمه در آستانه‌ی دفاع از پایان‌نامه‌اش بود و برای ادامه‌ی مسیر تحصیلی و پژوهشی‌اش برنامه داشت. اما شامگاه هجدهم دی، مسیر زندگی‌اش در هشتگرد متوقف شد. آن شب فاطمه همراه یکی از دوستانش از نظرآباد به هشتگرد رفته بود. حوالی ساعت هشت، صدای تیراندازی در خیابان پیچید. در میان آن آشوب، مرد جوانی جلوی چشم فاطمه هدف گلوله قرار گرفت و روی زمین افتاد. فاطمه می‌توانست از آنجا دور شود. می‌توانست خودش را نجات دهد و منتظر بماند تا تیراندازی تمام شود. اما به سمت مرد زخمی رفت. در همان لحظه گلوله‌ای به قلب خودش اصابت کرد. دوستش که نزدیک او بود، آخرین جمله‌ای را که از فاطمه شنید، نقل کرده است: «فکر کنم تیر خوردم.» بعد فاطمه با صورت روی زمین افتاد. دوستش او را با هر زحمتی بود به خودرو رساند و به بیمارستان نظرآباد برد، اما فاطمه دیگر زنده نبود. مدت زیادی نگذشت که نیروهای امنیتی وارد بیمارستان شدند و پیکر او را با خود بردند. خانواده، بی‌خبر از اینکه دخترشان کجاست، چهار روز در جست‌وجوی او بودند. سرانجام در بیست‌ودوم دی، پیکر فاطمه را در بهشت سکینه پیدا کردند. حتی آن لحظه هم خانواده نتوانستند او را آن‌طور که می‌خواستند به خانه برگردانند. وقتی آمبولانس قرار بود پیکر را از بهشت سکینه به نظرآباد ببرد، خانواده از راننده خواستند برای آخرین بار فاطمه را از کنار خانه عبور دهد؛ شاید خانه‌ای که سال‌ها در آن زندگی کرده بود، آخرین جایی باشد که پیش از رسیدن به آرامستان می‌دید؛ اما راننده گفت روی آمبولانس جی‌پی‌اس گذاشته‌اند و نمی‌تواند. خاک‌سپاری فاطمه نیز در فضای امنیتی و با محدودیت برگزار شد و به خانواده گفته شد فقط افراد درجه‌یک حاضر باشند. سرانجام او را در آرامستان احمدآباد نظرآباد به خاک سپردند. فاطمه برای آینده‌ای کار می‌کرد که هنوز نرسیده بود؛ آینده‌ای که در آن قرار بود پژوهش کند، اختراع کند و حاصل سال‌های تلاشش را به زندگی آدم‌های دیگر برساند. اما آن شب، وقتی برای کمک به انسانی زخمی قدم برداشت، گلوله‌ای به قلبش خورد. بعد از مرگش، بنا بر گزارش‌های منتشرشده، فشارهایی نیز بر خانواده برای نحوه‌ی معرفی او و تحویل پیکرش وارد شد و از آنان خواسته شد فاطمه را با عنوانی حکومتی معرفی کنند؛ خانواده‌ این خواسته را نپذیرفتند. او دختری بود که هنوز پایان‌نامه‌اش تمام نشده بود، مخترعی که برای بیماران کلیوی راه‌حل طراحی می‌کرد و جوانی که هنوز رؤیاهای زیادی برای زندگی و کارش داشت. حالا در خانه‌ای در نظرآباد، جای کسی خالی است که روزی گفته بود اگر «مرد بزرگ خانه» نباشد، «مرد کوچک خانه» هست. و شاید هیچ‌کس نمی‌داند چند اختراع دیگر می‌توانست از ذهن او بیرون بیاید، چند مقاله دیگر می‌توانست بنویسد و چه آینده‌ای می‌توانست برای خودش و آدم‌هایی که قرار بود از دانشش بهره ببرند بسازد. آنچه معلوم است، این است که فاطمه فرصت دیدن آن آینده را پیدا نکرد.