Seyedeh Ghazaleh Hosseini

25-year-old master's student in psychology, resident of Malekshahr Isfahan. Shot directly with war bullets during the Sun and Lion Revolution on 19 Dey 1404. The bullet hit directly to her abdomen and chest area. Known by friends as 'Fereshte' (Angel) and remembered as a girl with noble human morals. Her body was delivered to family after about 10 days with security threats and delays, and no public ceremony was allowed. She was buried under security pressure.

غزاله سادات حسینی، دختری ۲۵ ساله، اهل و ساکن ملک‌شهر اصفهان و دانشجوی کارشناسی ارشد روان‌شناسی در دانشگاه آزاد خوراسگان بود. به گفته‌ی دوستانش، غزاله روان‌شناسی را برای التیام زخم‌ها و رنج‌های روان آدم‌ها می‌خواند. دوستانش او را به‌خاطر مهربانی، روحیه‌ی فداکارانه و اخلاق والای انسانی‌اش «فرشته» صدا می‌زدند؛ دختری با منشی فروتنانه که همواره با مردم و اطرافیانش همدل و غم‌خوار بود. روز ۱۶ دی‌ماه ۱۴۰۴، شاهزاده رضا پهلوی در پیامی ویدیویی، نخستین فراخوان رسمی خود را منتشر کردند و از مردم درخواست کردند شامگاه پنج‌شنبه و جمعه، ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، ساعت ۸ شب، صدای اعتراض خود را بلند کنند. این فراخوان که «گام نخست» نام گرفت، شهروندان سراسر کشور را دعوت می‌کرد تا در خیابان‌ها و از بام و پنجره‌ی خانه‌هایشان شعار سر دهند؛ در پاسخ به این دعوت، موجی از تجمعات و اعتراضات گسترده در تهران و بسیاری از شهرهای دیگر ایران به راه افتاد. شامگاه ۱۹ دی‌ماه، ملک‌شهر نیز صحنه‌ی تجمعات اعتراضی مردمی بود که در پاسخ به فراخوان شاهزاده به خیابان‌ها آمده بودند. غزاله نیز، دختری که دل در گرو سرنوشت کشورش داشت، به این فراخوان لبیک گفت و همراه آنان به خیابان آمد. همان شب، در جریان درگیری‌ها و سرکوب مردم به دست نیروهای جمهوری اسلامی، غزاله از فاصله‌ی نزدیک هدف گلوله‌ی جنگی قرار گرفت و از ناحیه‌ی شکم و قفسه‌ی سینه به‌شدت مجروح شد. پس از مجروح شدن او، مردمی که در اطرافش بودند به مادرش خبر دادند. مادر وقتی به فرزند زخمی‌اش رسید، سر او را در آغوش گرفت و در همین حال، غزاله به مادرش دلداری داد و گفت: «مادر، نگران نباش؛ ما تکثیر می‌شویم.» مادر بی‌درنگ تن نیمه‌جان دخترش را سوار خودرو کرد و به دلیل جو شدید امنیتی و هراس از بازداشت او در بیمارستان‌های اصفهان، تصمیم گرفت او را به شهر گلپایگان، به خانه‌ی دایی‌اش ببرد. با وجود تلاش‌های بسیار، بدن غزاله به دلیل عمق جراحات، خون‌ریزی شدید ناشی از اصابت گلوله‌ی جنگی و آسیب به اندام‌های حیاتی دوام نیاورد و او روز ۲۰ دی‌ماه جان خود را از دست داد. پس از جان‌باختن غزاله، خانواده پیکر او را به سردخانه منتقل کردند تا مراحل قانونی و اداری خاک‌سپاری انجام شود؛ اما مأموران امنیتی پیکر او را بدون اجازه‌ی خانواده از سردخانه خارج کردند و به مکانی نامعلوم بردند. خانواده به مدت ده روز زیر فشارهای شدید امنیتی قرار گرفتند تا مرگ او را ناشی از حوادث دیگر جلوه دهند و از هرگونه اطلاع‌رسانی یا گفت‌وگو با رسانه‌ها خودداری کنند. به خانواده اجازه‌ی خاک‌سپاری در اصفهان داده نشد و پیکر او در گلپایگان به خاک سپرده شد. غزاله که آرزو داشت روزی زخم‌های روان آدم‌ها را التیام دهد، خود با زخمی جان باخت که هرگز فرصت درمان نیافت؛ اما آخرین جمله‌اش، «ما تکثیر می‌شویم»، همچنان در یاد کسانی که او را می‌شناختند زنده است.