Hamed Bamdadi

هربار که نام یکی از جاویدنام‌ها را در جست‌وجوی گوگل وارد می‌کنم، قبل از لمس دکمه‌ی جست‌وجو، ناخودآگاه چشم‌هایم را می‌بندم. در دلم فقط دعا می‌کنم بتوانم اطلاعات درستی از او پیدا کنم؛ آن‌قدر که بتوانم بی‌اشتباه، دلاوری‌اش را با شرح زندگی‌اش گره بزنم و بنویسم. اما خیلی وقت‌ها، این دعا هم مثل بیشتر دعاها، بی‌پاسخ می‌ماند. این‌بار هم چشم‌هایم را بستم و دکمه‌ی جست‌وجو را زدم. از لای پلک‌ها نگاهی به صفحه انداختم؛ هیچ نبود. فقط یکی دو عکس، بدون سن، بدون اطلاعات دقیق، و نهایتاً یک عنوان شغلی. نه ویدیوئی از مراسم خاک‌سپاری، نه روایتی از خانواده و عزیزانش… هیچ. اما تا امروز، هیچ‌کدام از این نام‌ها را از لیستم پاک نکرده‌ام. قول داده‌ام پاک نکنم حتی شده با یک عکس و یک نام، پس باید بنویسم؛ از یک دلاور گیلکِ دیگر. حامد بامدادی، شهروند گیلک که از چهره‌اش پیداست هنوز به دهه‌ی چهارم زندگی نرسیده، اهل رودبار و ساکن رشت بود. او در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان رضا پهلوی، به اعتراضات مردمی، در محدوده‌ی خیابان سعدی رشت حضور پیوست. بر اساس گزارش‌های محدودِ منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی، او در همان حوالی از ناحیه‌ی شریان اصلی ران پا هدف گلوله قرار گرفت. با این حال، در حالی که زخمی و در حال خونریزی بود، خود را به خانه رساند و با کمک همسرش برای رسیدگی پزشکی راهی بیمارستان شد. اما خون‌ریزی شدید، فرصت ادامه‌ی زندگی را از او گرفت و جانش را فدای ایران کرد. در شبکه‌های اجتماعی از او به عنوان مدیر شرکت عظام نام برده شده است و چندی از همکاران و کارکنان شرکت از انسانیت، مهربانی و انصاف او یاد کرده‌اند. حامد بردبار با اینکه شرح چندانی از زندگی و داشته‌ها و عناوین برای نوشتن باقی نگذاشت، اما نامی نیک از او در تاریخ ایران بر جا ماند که آرزویی است بی‌همتا برای بیشتر مردم این سرزمین.