Saman Ebrahimpour

سامان ابراهیم‌پور، جوان ۲۳ ساله‌ی اهل شفت، مثل هزاران ایرانی دیگر که در دی‌ماه ۱۴۰۴ به خیابان آمدند، به اعتراضات علیه جمهوری اسلامی پیوست. مردم در آن روزها با شعارهایی چون «مرگ بر دیکتاتور» و «جاوید شاه» مخالفتشان را با حکومت و خواستشان را برای تغییر اعلام می‌کردند. فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور در خیابان‌ها در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، جمعیت زیادی را به خیابان‌های شهرهای مختلف کشاند. سامان نیز روز ۱۹ دی در رشت حضور داشت؛ اما از آن روز دیگر به خانه بازنگشت. سامان در محدوده‌ی دانای‌علی بازداشت شد و زیر ضرب‌وشتم شدید نیروهای حکومتی جان باخت. ضربات قنداق تفنگ و پوتین به بدنش چنان سنگین بود که قفسه‌ی سینه‌اش به‌شدت آسیب دید و دنده‌هایش شکست. پیشانی او نیز شکسته بود. خانواده ساعت‌ها به دنبال او گشتند و از سرنوشتش خبری نداشتند. غروب شنبه، آن‌ها را به محلی بردند که پیکرهای جان‌باختگان را در کیسه‌های مشکی روی زمین قرار داده بودند. برای یافتن سامان، مجبور شدند بیش از ۳۰۰ کیسه را یکی‌یکی باز کنند. هر بار که زیپ کیسه‌ای باز می‌شد، خانواده با احتمال دیدن پیکر فرزندشان روبه‌رو می‌شدند. جست‌وجو ساعت‌ها ادامه یافت تا سرانجام سامان را میان پیکرهای دیگر پیدا کردند. اما پیدا کردن پیکر پایان رنج خانواده نبود. به روایت نزدیکان، نیروهای امنیتی برای تحویل پیکر شرط گذاشتند و خواستند اعلام کنند سامان بسیجی بوده است. خانواده این ادعا را نپذیرفتند. در پاسخ، تهدید شدند که اگر مخالفت کنند، ممکن است دیگر اعضای خانواده نیز به همان سرنوشت دچار شوند. سامان را حوالی ساعت دو بامداد، در سکوت شب، به خاک سپردند. آنان اجازه‌ی برگزاری مراسم عمومی نداشتند و برای سکوت درباره‌ی چگونگی کشته‌شدن او تحت فشار قرار گرفتند. آن‌ها نه‌تنها فرزندشان را از دست داده بودند، بلکه برای بازگو کردن آنچه بر او گذشته بود نیز با تهدید روبه‌رو شدند. چند ماه بعد، خبر دیگری از خانواده منتشر شد. ایران‌اینترنشنال در گزارشی در مرداد ۱۴۰۵ نوشت که فرحناز روزفرح، مادر سامان، در ۲۵ تیر همان سال به زندگی خود پایان داده است. این گزارش از ماه‌ها سوگواری او پس از کشته‌شدن پسرش خبر می‌داد. مرگ مادر سامان، شش ماه پس از کشته‌شدن فرزندش، خبر دیگری بود که بر سرگذشت این خانواده سایه انداخت. سرگذشت این خانواده، از خیابان‌های رشت تا جست‌وجوی طولانی برای یافتن پیکر سامان و روزهای پس از خاک‌سپاری و در نهایت از دست دادن مادر، روایت بهایی است که یک خانواده در جریان سرکوب اعتراضات پرداخت.