Pouya Jafari Lapouei

14-year-old teenager shot directly by Islamic Republic suppressive forces to the head and eye area during nationwide protests. Family transferred his body to Khalili Hospital in Shiraz. Despite his death, hospital doctor had declared his eye needed to be removed, but hours later after contact from government forces, Pouya's body was suddenly transferred from the hospital. Four to five days later, Pouya Jafari's body was only handed over to the family after obtaining commitments and receiving money. According to informed sources, security agents buried the teenager's body themselves and warned the family they had no right to hold mourning ceremonies. Only his father and mother were allowed to visit the grave, and even at the burial site they were prohibited from crying and mourning. After burial, security forces stationed around the Jafari family's residence and with severe security measures tried to suppress any reaction, gathering, or information sharing about this teenager's killing.

جاویدنام پویا جعفری، نوجوان ۱۴ ساله‌ی اهل لپویی در نزدیکی شیراز بود. آشنایان و دوستانش در اینستاگرام، او را پسری خوش‌خنده، مهربان و بامعرفت توصیف کرده‌اند. اعتراضات سراسری از هفتم دی‌ماه ۱۴۰۴ آغاز شده بود که شاهزاده رضا پهلوی روز سه‌شنبه ۱۶ دی، در پیامی خطاب به هم‌میهنان، از آنان درخواست کردند که شامگاه پنج‌شنبه و جمعه، ۱۸ و ۱۹ دی، رأس ساعت هشت، در خیابان‌ها و از خانه‌هایشان صدای اعتراض خود را بلند کنند. شب ۱۸ دی، در شهرها و روستاهای بسیاری از ایران، مردم این دعوت را بی‌پاسخ نگذاشتند و به خیابان آمدند. پویا نیز به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی پاسخ مثبت داد و همراه با مردم لپویی به اعتراضات خیابانی پیوست. او در ۱۸ دی‌ماه، در جریان همین اعتراضات در منطقه‌ی لپویی استان فارس، نزدیک شیراز، بر اثر شلیک گلوله به ناحیه‌ی سر و چشم جان خود را از دست داد. خانواده‌ی پویا پس از تیراندازی، پیکر نیمه‌جان او را به بیمارستان خلیلی شیراز منتقل کردند تا شاید بتوانند جان فرزندشان را نجات دهند. با این حال، پزشکان بیمارستان اعلام کردند که شدت جراحات واردشده بسیار سنگین بوده و حتی صحبت از تخلیه‌ی چشم پویا نیز مطرح شد. اما ساعاتی بعد و پس از تماس نیروهای حکومتی، پیکر او به‌طور ناگهانی از بیمارستان خارج شد و خانواده‌ی جعفری در بی‌خبری و نگرانی از سرنوشت فرزندشان به سر بردند؛ در حالی که هم‌زمان تحت فشارهای امنیتی هم قرار داشتند. بنابر گزارش‌ها، آن‌ها چهار تا پنج روز پس از کشته شدن فرزندشان، تنها با پرداخت پول و امضای تعهد اجباری توانستند پیکر پویا را تحویل بگیرند. نیروهای حکومتی جمهوری اسلامی خود اقدام به دفن این نوجوان کردند و به خانواده هشدار دادند که اجازه‌ی برگزاری مراسم سوگواری یا هرگونه اطلاع‌رسانی درباره‌ی کشته شدن پویا را ندارند. در مراسم خاک‌سپاری نیز اجازه‌ی حضور هیچ‌کس به‌جز پدر و مادر پویا داده نشد و حتی از گریه و عزاداری آن‌ها جلوگیری کردند؛ رفتاری که نمونه‌ای آشکار از تحقیر، فشار روانی و سرکوب خانواده‌های دادخواه به شمار می‌رود. پس از خاک‌سپاری، فضای امنیتی شدیدی در اطراف محل سکونت خانواده‌ی جعفری برقرار شد تا هرگونه تجمع، همدردی یا روایت حقیقت سرکوب شود. در مراسم چهلم پویا جعفری، شماری از مردم در گلزار لپویی گرد هم آمدند و با سر دادن شعارهایی چون «باغیرت» و «رضا شاه روحت شاد»، یاد این نوجوان جان‌باخته را گرامی داشتند. نام پویا جعفری امروز در کنار بسیاری از کودکان و نوجوانانی قرار گرفته که در جریان اعتراضات سراسری ایران، بی‌دفاع و تنها به دلیل مطالبه‌ی آزادی و زندگی بهتر، جان خود را از دست دادند.