Arya Heydari Dehkordi

آریا حیدری‌دهکردی، جوانی ۲۱ ساله بود که آینده‌اش را در کلاس‌های پزشکی جست‌وجو می‌کرد؛ دانشجوی ترم ششم دانشگاه آزاد نجف‌آباد، با آرزوی روزی که بتواند درد دیگران را درمان کند. دوستان و همکلاسی‌هایش او را به مهربانی می‌شناختند؛ جوانی که حضورش در جمع، آرامش و صمیمیت به همراه می‌آورد. جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴، آریا در جریان اعتراضات اصفهان هدف شلیک مستقیم نیروهای مسلح جمهوری اسلامی قرار گرفت و جان خود را در راه آزادی ایران از دست داد. با این حال، رنج خانواده‌اش به همان لحظه ختم نشد. پیکر او را مأموران امنیتی با خود بردند و شش روز تمام، خانواده را در بی‌خبری و انتظار نگه داشتند. سرانجام در ۲۵ دی، پیکر آریا به آنان تحویل داده شد؛ پیکری که یک روز بعد در قطعه ۶ آرامستان «بهشت رحمت» شهرکرد به خاک‌ سپرده شد. فضای امنیتی اجازه برگزاری مراسمی آزاد را نمی‌داد. خانواده زیر فشار بودند تا حتی سوگواری نیز بی‌صدا برگزار شود و تشییع پیکر آریا در سکوتی تحمیلی انجام گرفت. اما سکوت، نتوانست یاد او را خاموش کند. چهل روز بعد، مردم با حضوری گسترده در آیین چهلمش نشان دادند که خاطره او از حافظه جمعی پاک نخواهد شد. نبود آریا، بیش از همه در دانشگاه احساس می‌شد؛ جایی که قرار بود سال‌های جوانی‌اش را به آموختن پزشکی بگذراند. هم‌کلاسی‌هایش در روزهای امتحان، عکس او را روی یکی از صندلی‌های کلاس گذاشتند؛ صندلی‌ای که دیگر صاحبش در آن حضور نداشت، اما تصویرش یادآور دوستی، آرزوها و آینده‌ای بود که ناتمام ماند. همان عکس، در سکوت سالن امتحان، از غیبت جوانی سخن می‌گفت که قرار بود روزی جان انسان‌ها را نجات دهد، اما خود، پیش از رسیدن به آن روز، جانش را در راه آزادی ایران از دست داد.