Ashkan Alipour

جاویدنام اشکان علیپور، باریستا، بارتندر و جوان هنرمند، در روز 18 دی‌ماه 1404، در جریان اعتراضات مردمی در فردیس کرج، با شلیک مستقیم گلوله جنگی به ناحیه گردن، توسط مأموران سرکوب جمهوری اسلامی جان خود را از دست داد. او تنها 19 سال داشت؛ جوانی که زندگی را با کار، تلاش و مسئولیت‌پذیری شناخته بود. در یکی از پست‌های اینستاگرامی‌اش نوشته بود: «خداییش به ما می‌رسه، من اون موقع که هیچ‌کس کار نمی‌کرد، کار می‌کردم.» همین جمله کوتاه، تصویری روشن از اوست؛ فرزندی زحمتکش، متعهد و آگاه، که مسئولیت را نه فقط در…

دست‌های اشکان علیپور به کار عادت داشت؛ به آماده‌کردن قهوه، خلق نقش‌هایی روی فنجان و آموختن مهارتی که برایش وقت و تلاش گذاشته بود. او فقط ۱۹ سال داشت، اما کار را از همان سال‌های جوانی جدی گرفته بود؛ باریستا و بارتندری جوان که می‌خواست با تلاش خودش مسیر زندگی‌اش را بسازد. نام اشکان در فهرست هنرجویان مدرسه‌ی قهوه‌ی ایران، در دوره‌های باریستا و لاته‌آرت ثبت شده است. او برای یادگیری و پیشرفت در حرفه‌اش تلاش می‌کرد؛ اما دنیای او به پشت پیشخوان و فنجان‌های قهوه محدود نبود. آنچه در جامعه می‌گذشت، برایش اهمیت داشت و در روزهایی که اعتراضات مردمی جریان داشت، تصمیم گرفت در کنار مردم بایستد. در یکی از پست‌های اینستاگرامی‌اش نوشته بود: «خداییش به ما می‌رسه، من اون موقع که هیچ‌کس کار نمی‌کرد، کار می‌کردم.» همین جمله‌ی کوتاه، تصویری روشن از اوست؛ فرزندی زحمتکش، متعهد و آگاه، که مسئولیت را نه فقط در قبال زندگی خودش، بلکه در قبال مردمش احساس می‌کرد. شاهزاده رضا پهلوی از مردم خواسته بود در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، خواسته‌هایشان را اعلام کنند؛ چه با حضور در خیابان‌ها، چه از خانه‌ها و پشت‌بام‌هایشان و چه از هر جایی که حضور دارند. این اعتراضات که بعدها به انقلاب شیرو خورشید معروف شد با سرکوب خونین رژیم جمهوری اسلامی مواجه شد. اشکان در روز ۱۸ دی‌ماه، در جریان همین اعتراضات در فردیس کرج، هدف گلوله‌ی جنگی قرار گرفت و با اصابت گلوله‌ی جنگی توسط نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی به گردنش جان باخت. این حس عمیق مسئولیت بود که او را به خیابان کشاند؛ نه فقط برای رنج‌های شخصی، بلکه برای درد مشترک یک ملت. او با آگاهی از خطر، با دانستن این‌که شاید بازگشتی در کار نباشد، ایستاد. اشکان علیپور در آخرین استوری اینستاگرام خود چنین نوشت: «اینو بذارم اینجا حالا که اعتراضات داره جدی می‌شه حداقل گفته باشم. من و امثال من همه تلاش‌مون رو برای حمایت از مردم در برابر این رژیم که خون مردم رو کشیده و مسئول مرگ میلیون‌ها آدم هست می‌کنیم. اگه دستگیر شدم و یا دیگه نبودم بدونید که همیشه در کنار مردم ایستادم. چون تاریخ را کسانی می‌سازند که نترسیدند و تسلیم نشدند. مراقب خودتون باشید بچه‌های ایران.» او رفت، اما ایستادنش ماند؛ در حافظه‌ی خیابان‌ها، در صدای نسلی که هنوز ادامه دارد، و در تاریخی که با نام کسانی نوشته می‌شود که نترسیدند و تسلیم نشدند.