Ali Palizban

جاویدنام علی پالیزبان، متولد 29 آبان 1375، جوانی 28 ساله و اصالتاً اهل خلخال بود که در جریان اعتراضات سراسری، شامگاه 18 دی‌ماه در فردیس کرج بر اثر اصابت گلوله جنگی به پیشانی جان خود را از دست داد. بر اساس روایت نزدیکان، علی حدود ساعت 9 شب 18 دی به تنهایی از خانه خارج شد. نزدیکانش بارها از او خواسته بودند که در اعتراضات شرکت نکند و با نگرانی او را قسم داده بودند که از رفتن منصرف شود، اما علی تصمیم خود را گرفته بود. تنها چند دقیقه پس از خروج از خانه، هدف شلیک گلوله جنگی نیروهای سرکوب جمهوری…

جاویدنام علی پالیزبان، متولد ۲۹ آبان ۱۳۷۵، جوانی ۲۸ ساله و اصالتاً اهل خلخال بود که در جریان اعتراضات سراسری، شامگاه ۱۸ دی‌ماه در فردیس کرج بر اثر اصابت گلوله جنگی به پیشانی جان خود را از دست داد. بر اساس روایت نزدیکان، علی حدود ساعت ۹ شب ۱۸ دی به تنهایی از خانه خارج شد. نزدیکانش بارها از او خواسته بودند که در اعتراضات شرکت نکند و با نگرانی او را قسم داده بودند که از رفتن منصرف شود، اما علی تصمیم خود را گرفته بود. تنها چند دقیقه پس از خروج از خانه، هدف شلیک گلوله جنگی نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی قرار گرفت. شهروندان حاضر در محل، پیکر زخمی او را به درمانگاه به‌آفرین فردیس کرج منتقل کردند، اما تلاش‌ها برای نجات جانش بی‌نتیجه ماند. نزدیکانش که پس از بی‌پاسخ ماندن تماس‌هایشان نگران شده بودند، ساعت‌ها در خیابان‌های فردیس به دنبال او گشتند و سرانجام حدود ساعت ۱۲ شب پیکر بی‌جانش را در درمانگاه پیدا کردند. پیکر علی ابتدا به بهشت سکینه کرج منتقل شد، اما بنا بر روایت نزدیکان، به دلیل کشته شدن با گلوله، اجازه دفن در آن آرامستان صادر نشد. سرانجام پیکر او روز ۲۱ دی‌ماه در آرامستان نسیم‌شهر، اکبرآباد، به خاک سپرده شد. زندگی علی از کودکی با سختی همراه بود. او در شش‌سالگی پدرش را از دست داد و مادرش با دشواری فراوان، سه فرزند خود را به تنهایی بزرگ کرد. علی از دوازده‌سالگی برای کمک به خانواده وارد بازار کار شد و به همین دلیل تحصیل را در دوران دبیرستان ناتمام گذاشت. او با وجود همه رنج‌هایی که در زندگی تجربه کرده بود، همیشه لبخند بر لب داشت و تلاش می‌کرد اطرافیانش را شاد کند. نزدیکانش او را انسانی مهربان، شریف، مردم‌دوست و دستگیر دیگران توصیف می‌کنند؛ کسی که در هر شرایطی از کمک به دیگران دریغ نمی‌کرد. برای خانواده، دوستان و همه کسانی که علی را می‌شناختند، یاد او با مهربانی، فداکاری و روحیه امیدبخشش گره خورده است. فقدان او زخمی عمیق بر دل مادر، دو برادر، نزدیکانش و مردم ایران بر جای گذاشت؛ زخمی که با گذشت زمان نیز التیام نمی‌یابد اما یاد و نام این جاویدنام تا ابد بر دل و ذهن همگان خواهد ماند.