Mobin Ghanbari

مبین قنبری، فوتبالیست ۲۲ ساله اهل خوی و بازیکن تیم امیدهای پیکان، جوانی پرتلاش و مسئولیت‌پذیر بود که زندگی را با کار و امید پیش می‌برد. او برای ساختن آینده‌اش از تلاش خسته نمی‌شد؛ در سرما و گرمای تهران بساط دست‌فروشی‌اش را کنار خیابان پهن می‌کرد و ساعت‌ها سر چهارراه می‌ایستاد تا روزی حلال به دست آورد. مبین به‌تازگی دوره خدمت سربازی خود را به پایان رسانده بود و در محله افسریه تهران مشغول به کار بود. جوانی که هم در زمین فوتبال برای رؤیاهایش می‌دوید و هم در زندگی برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش می‌کرد، بی‌آنکه بداند فرصت چندانی برای زندگی کردن نخواهد داشت. پنج‌شنبه ۱۹ دی، در جریان اعتراضات مردمی در تهران، مبین با شلیک گلوله نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی زخمی شد. همان شب، در حالی که تیر خورده بود، با مادرش تماس گرفت و گفت: «مامان من تیر خوردم، اما نترس، ساچمه‌ایه، حالم خوبه.» مادرش، راحله، بعدها گفت هرچه او را قسم داد، مبین گفت: «به جان مادرم ساچمه‌ای خورده…» اما آنچه به تن جوانش نشسته بود، ساچمه نبود؛ گلوله واقعی بود. مبین منتظر مادرش مانده بود. اما خیابان‌ها بسته بود و رسیدن به او آسان نبود. راحله می‌گفت هیچ راهی برای رفتن با ماشین نبود و هر لحظه تأخیر، قلبش را بیشتر می‌فشرد. وقتی دوباره با تلفن مبین تماس گرفت، مردی ناشناس پاسخ داد و گفت نگران نباشد، حالش خوب است. اما راه طولانی شد، زمان گذشت و وقتی مادر بالاخره به پسرش رسید، مبین دیگر در حال خودش نبود؛ بیهوش شده بود. او را به بیمارستان رساندند. خون زیادی از دست داده بود و گلوله به قلبش اصابت کرده بود. پزشکان عملش کردند و برای مدتی وضعیتش پایدار شد، اما یک ساعت بعد دچار خونریزی ریه شد و تلاش پزشکان برای نجات جانش بی‌نتیجه ماند. مبین، جوانی که مادرش را آرام کرده بود تا نترسد، خود در همان شب آرام گرفت. پس از جان‌باختن، پیکر مبین را از بیمارستان به کهریزک منتقل کردند. خانواده‌اش روزها برای تحویل گرفتن او رفتند، اما پاسخ می‌شنیدند که «تعداد زیاد است» و باید خودشان میان پیکرها دنبالش بگردند. شش روز طول کشید تا خانواده بتوانند پیکر مبین را پیدا کنند؛ شش روز جست‌وجو، بی‌قراری و زخمی که هر لحظه عمیق‌تر می‌شد. ویدیوهای منتشرشده، فریاد مادر دادخواه مبین را بر پیکر فرزندش ثبت کرده‌اند؛ مادری که با دلی شکسته به زبان ترکی می‌گفت: «گلدیم مبینم، گلدیم مامان، مبین منو ببخش، دیر اومدم… من همیشه روت پتو می‌کشیدم، نمی‌ذاشتم این‌طور روی زمین یخ و سرد بمونی.» او در دلنوشته‌ای برای پسرش نوشت: «عزیز مادر، تو جاودانه‌ی منی. رفتی و داغت را یک وطن به دل کشید. من ماندم و روزهایی که تو جاویدنام شدی و من دلخون رفتنت. روزی وطن دوباره جان خواهد گرفت و آن‌روز من با کبوتری در دستانم بر مزارت هلهله خواهم کرد و آنروز تو تازه‌داماد ایران‌بانو هستی.»