Masoumeh Ebrahimi Tazeh Abadi Golvandani

اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، که با ورود نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی به خشونتی بی‌سابقه کشیده شد، تنها یک رخداد سیاسی نبود؛ یک فاجعه انسانی بود. در کمتر از دو شبانه‌روز، هزاران معترض بی‌دفاع در سراسر کشور جان باختند؛ کشته‌شدگانی که ویدیوهای منتشرشده از پزشکی قانونی کهریزک تنها گوشه‌ای از ابعاد این کشتار را آشکار کرد. در این ویدیوها، صف طولانی پیکرهای مردان دیده می‌شد؛ اما پرسش تلخ و سنگینی در ذهن مردم شکل گرفت: پیکر زنان کجا است؟ پاسخ یکی از پزشکان حاضر در کهریزک تکان‌دهنده بود: پیکر زنان را داخل سالن نگه داشته‌اند؛ جدا، دور از چشم جمعیت. معصومه ابراهیمی؛ مادری که برای وطن رفت و برنگشت معصومه ابراهیمی، ۴۷ ساله، اهل رشت و ساکن تهران، یکی از همان زنانی بود که پیکرش در سالن تطهیر زنان نگه داشته شده بود. او در هجدهم دی‌ماه، شب تولد دخترش، از خانه بیرون رفت تا «ادای دین کند برای وطن». کیک تولد دخترش را گذاشته بود کنار تا بعد از برگشتن جشن بگیرند. اما هرگز برنگشت. در منطقه ۱۷ تهران (فلاح)، با دو گلوله (یکی به گردن و دیگری به دست) جان باخت. او رفت تا آرزوهای دخترش را جشن بگیرد، اما دخترش ماند با آرزویی که هرگز برآورده نشد. صحنه‌ای در کهریزک؛ روایت شاهد عینی روایت یکی از افرادی که در سالن تطهیر زنان حضور داشت، تصویری از عمق فاجعه را پیش چشم می‌گذارد؛ تصویری که نه فقط از مرگ، بلکه از زخم‌های ماندگار کودکان می‌گوید. جمعیت زیادی جلوی سالن ایستاده بودند، اما همه منتظر یک پیکر بودند: پیکر معصومه ابراهیمی. دو دخترش، هر دو زیر یازده سال، در میان جمعیت بودند. دختر کوچک بی‌امان گریه می‌کرد. دختر بزرگ‌تر اما… فقط نگاه می‌کرد. چشم‌هایی که انگار از حدقه بیرون زده بودند؛ یخ‌زده، بی‌صدا، بی‌اشک. خاله‌شان فریاد می‌زد: «با تو چه کردند که ما نتوانستیم از صورتت تو را بشناسیم؟» و هر بار که این جمله تکرار می‌شد، دختر کوچک با صدایی لرزان می‌گفت: «مادر من زیبا بود.» این جمله نه فقط یک یادآوری، بلکه مقاومت بود. مقاومت در برابر تصویری که دیگران از چهره آسیب‌دیده مادر توصیف می‌کردند. او تلاش می‌کرد تصویر سالم مادر را در ذهنش نگه دارد؛ با چنگ و دندان. انجماد دختر بزرگ‌تر؛ زخمی که دیده نمی‌شود در میان جمعیت، دختر بزرگ‌تر بیشتر از همه ترس می‌آورد. نه گریه می‌کرد، نه فریاد می‌زد، نه مادر را صدا می‌زد. فقط می‌دید. شاهد بودن، بار سنگین‌تری از سوگواری است. وقتی نه می‌توانی فرار کنی، نه می‌توانی بجنگی، سیستم عصبی یخ می‌زند. او یخ زده بود. در سکوت، در بهت، در انجماد. پیکری که دیر بیرون آمد زمان زیادی طول کشید تا پیکر معصومه را بیرون بیاورند. خواهرش فریاد می‌زد: «با تو کاری کردند که غسال نمی‌داند چطور تو را بشوید… عاجزند که تو را بشویند.» و باز دختر کوچک تکرار می‌کرد: «مادر من خیلی زیباست…» آخرین جمله‌ای که از او شنیده شد، قلب هر انسانی را از حرکت بازمی‌دارد: «من دیگر مادر ندارم.» حاملان حافظه زخم این کودکان فقط بازمانده نیستند؛ آن‌ها حاملان حافظه زخم‌اند. زخم‌هایی که سال‌ها بعد، در سکوت، در کابوس‌ها، در نگاه‌های یخ‌زده، خود را نشان خواهند داد. آینده این کودکان، آینده این نسل، دیگر هرگز از این سال‌های سیاه بی‌اثر نخواهد بود. ─── این گزارش تنها روایت یک خانواده نیست؛ روایت یک ملت زخمی است. روایت مادرانی که رفتند، کودکانی که ماندند و حافظه‌ای که هرگز پاک نخواهد شد.