Hassan Iranpour

Shot by gunfire on the night of 8 Dey 1404; because the incident occurred late at night, his date of death was recorded as 9 Dey. He was a car mechanic, a caring husband and kind father with a 10-year-old child, one of the victims of the Dey-month protests.

شامگاه هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، خیابان‌های مبارکه مانند بسیاری از شهرهای ایران صحنه اعتراضات مردمی بود. در میان جمعیت، حسن ایرانپور، تعمیرکار ۳۹ ساله خودرو، نیز حضور داشت؛ مردی که سال‌ها با دستانش خودروهای مردم را تعمیر کرده بود تا چرخ زندگی خانواده‌اش بچرخد. آن شب، اما گلوله‌ای مستقیم، مسیر زندگی او را برای همیشه متوقف کرد. حسن اهل شهرستان مبارکه در استان اصفهان بود. همسرش او را مردی آرام، زحمتکش و مسئولیت‌پذیر می‌شناخت؛ مردی که بخش بزرگی از زندگی‌اش میان تعمیرگاه، کار و خانواده می‌گذشت. پسر ده‌ساله‌اش، پدری را می‌دید که هر روز با لباس کار و دست‌هایی آغشته به روغن و گریس به خانه بازمی‌گشت؛ پدری که تمام تلاشش ساختن آینده‌ای امن‌تر برای تنها فرزندش بود. زندگی حسن در آرزوهای دور و بزرگ خلاصه نمی‌شد. خواسته‌اش ساده بود؛ کار کند، کنار خانواده‌اش بماند و روزهای آرام‌تری را برای همسر و فرزندش رقم بزند. اما شامگاه ۱۸ دی‌ماه، همان زندگی معمولی، در چند لحظه تغییر کرد. با اصابت گلوله، حسن به‌شدت مجروح شد و جان خود را از دست داد. به دلیل وقوع حادثه در ساعات پایانی شب، جان‌باختنش در تاریخ ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴ ثبت شد. اما برای خانواده‌اش، زمان از همان لحظه‌ای ایستاد که فهمیدند حسن دیگر از در خانه وارد نخواهد شد. رنج خانواده تنها به از دست دادن او پایان نیافت. پیکر حسن شش روز در اختیار نهادهای امنیتی باقی ماند و سرانجام زیر تدابیر شدید امنیتی به خانواده تحویل داده شد. مراسم وداع نیز در فضایی همراه با محدودیت و کنترل برگزار شد؛ گویی پس از خاموش شدن صدای گلوله، هنوز از نام و یاد او نگرانی وجود داشت. مرگ حسن فقط پایان زندگی یک تعمیرکار نبود؛ در یک خانه، جای یک پدر خالی شد. پسربچه‌ای ده‌ساله، سال‌های کودکی و نوجوانی‌اش را با خاطره پدری ادامه خواهد داد که دیگر فرصت نکرد بزرگ شدن او را ببیند. همسری ماند که باید مسیر زندگی را بدون همراه همیشگی‌اش ادامه دهد و خانواده‌ای که هر بار از کنار یک تعمیرگاه عبور می‌کنند، مردی را به یاد خواهند آورد که زندگی‌اش میان آچارها، موتور خودروها و تلاش برای فردایی بهتر جریان داشت. سال‌ها بعد، وقتی پسر ده‌ساله حسن ایرانپور بزرگ‌تر شود، شاید بیش از هر چیز صدای باز شدن درِ خانه را به یاد بیاورد؛ لحظه‌ای که پدر با لباس کار و دست‌های خسته از تعمیرگاه برمی‌گشت. اما آن شب دی‌ماه، این صدا برای همیشه خاموش شد. از حسن، خانه‌ای ماند با جای خالی یک پدر، خانواده‌ای که مسیر زندگی‌اش تغییر کرد، و خاطره مردی که آخرین روزهای عمرش را میان کار، خانواده و امید به آینده‌ای آرام‌تر گذراند.