Samyar Alipour

15-year-old teenager shot directly in the head by Islamic Republic security forces during suppression of popular protests in Tehranpars area, Amin Street. Security agents fired from rooftops of buildings, shooting directly and fatally at citizens. The direct shooting to the head from elevation represents deadly and uncontrolled use of weapons against civilians, especially children.

پیکر بی‌جان سامیار علیپور، نوجوان ۱۵ سالهٔ ساکن خاک‌سفید تهران‌پارس، شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ با شلیک گلولهٔ جنگی مأموران سرکوبگر جمهوری اسلامی بر زمین افتاد؛ نه در میدان جنگ، نه در خط مقدم، بلکه در خیابانی که هر روز از آن عبور می‌کرد. روایت‌ها می‌گویند که او از پشت‌بام، با شلیک مستقیم گلولهٔ جنگی یک تک‌تیرانداز حکومتی هدف قرار گرفت؛ شلیکی که بی‌هیچ هشدار و بی‌هیچ درنگی، سر نوجوانی را نشانه رفت که تنها چند دقیقه پیش با خنده و اطمینان به خانواده‌اش گفته بود: «فقط ساچمه می‌زنن… با من کاری ندارن… تیر بهم نمی‌زنن.» سامیار، دانش‌آموزی عاشق فوتبال، آن روز برای دفاع از رؤیایی ساده و انسانی از خانه بیرون رفت؛ رؤیای آزادی. آخرین جمله‌اش به پدر، نه یک خداحافظی معمولی، که وصیتی نانوشته بود: «می‌روم برای آزادی وطن‌مان.» اما شب تهران‌پارس، شبی که تاریکی‌اش با صدای گلوله شکافته شد، اجازه نداد او به خانه برگردد. گلوله‌ای که از فاصله‌ای دور شلیک شد، نه هشدار بود و نه پراکندن جمعیت؛ شلیک به قصد کشتن بود. حتی گروه‌های افراطی که جهان آن‌ها را به خشونت می‌شناسد، چنین بی‌پروا کودکان را هدف نمی‌گیرند. پرسش تلخ و سنگینی که در ذهن بسیاری مانده این است: چه ذهنیتی، چه دستگاهی، چه تربیتی می‌تواند نوجوانی ۱۵ ساله را دشمن ببیند و سرش را نشانه بگیرد؟ پیکر سامیار روز شنبه ۲۰ دی‌ماه، در قطعهٔ ۳۲۷ بهشت‌زهرا به خاک سپرده شد؛ در کنار دیگر جان‌باختگان همان روزها. اما حتی خاک هم برای او کامل نبود؛ هنوز سنگ قبری ندارد، هنوز نامش بر سنگی حک نشده، گویی سهمش از این سرزمین حتی یک نشانهٔ ساده هم نبوده است. خانواده‌اش در سکوتی سنگین، پیکر فرزندشان را به خاک سپردند؛ سکوتی که تنها با گریهٔ مادر و نگاه خیرهٔ پدر شکسته می‌شد. سامیار یکی از ده‌ها کودک و نوجوانی است که در جریان خیزش ملی، با آثار شلیک گلولهٔ جنگی جان باختند؛ کودکانی که نه سلاح داشتند و نه تهدیدی بودند، جز برای کسانی که از صدای آزادی می‌ترسند. مرگ او، مانند مرگ بسیاری دیگر، زخمی است بر حافظهٔ جمعی؛ زخمی که هر بار با یادآوری‌اش، پرسشی دوباره زنده می‌شود: چگونه می‌توان چنین بی‌رحمانه آیندهٔ یک نسل را نشانه گرفت؟ نام سامیار علیپور، هرچند سنگ قبر ندارد، اما در حافظهٔ مردم حک شده است؛ نوجوانی که با امید رفت و با گلوله برگشت، اما روایتش زنده مانده و خواهد ماند.