Mohsen Ghahremanpour

محسن قهرمان‌پور، بیست‌‌ودو ساله اهل ملایر، در هجدهم دی‌ ۱۴۰۴ در محله تهران‌‌پارس شرق تهران هدف گلوله نیروهای سرکوبگر قرار گرفت. مأموران از فاصله یک متری مستقیم به سر و چشم او شلیک کردند. مردم او را فوری به بیمارستان رساندند، اما محسن یک هفته در کما بود تا این‌که در بیست‌وپنجم دی‌ماه جان باخت. او جوانی خودساخته و پرتلاش بود. با وجود کارگری، عاشق یادگیری صنعت بود و تازه‌ کار کانکس‌سازی را آغاز کرده بود. آرزویش این بود که اولین کارآفرین ملایر شود، موتوری که همیشه عاشقش بود بخرد و زندگی مستقلی برای خودش بسازد. در صفحه اینستاگرامش ویدیوهای بدن‌سازی و بارفیکس منتشر می‌کرد و با افتخار از کوروش کبیر یاد می‌کرد. محسن پر از شور و انرژی بود؛ شاد، مهربان، دلسوز و با اصالت لر. زندگی برای او پرمعنا و هیجان‌انگیز بود. وقتی خبر مرگش به خانواده رسید، فشار مقامات آغاز شد. به پدرش گفتند: «یا او را بسیجی معرفی کن، یا پیکر را تحویل نمی‌دهیم.» پدر ناچار تن به این دروغ داد. حتی اجازه ندادند در اعلامیه از «جاویدنام» استفاده کنند و برای هزینه‌های بیمارستان هم از خانواده پول گرفتند. محسن حتی در لحظات آخر زندگی‌اش امیدش را از دست نداده بود. با وجود از دست دادن یک چشم، با چشم دیگر به دنیا خیره مانده بود؛ انگار هنوز آرزوهای زیادی در سر داشت و به زندگی چنگ زده بود. در نهایت پیکرش را به ملایر بردند و آن‌جا به خاک سپردند. پسری که آمده بود کار کند، بسازد، عشق بورزد و برای شهرش قدم بردارد، با گلوله‌ای از فاصله نزدیک خاموش شد. محسن قهرمان‌‌پور نماد نسلی است که هم‌زمان با ساختن آینده شخصی‌اش، در خیابان برای آینده ایران نیز ایستاد. جوانی باغیرت، دلیر و پر از انرژی که حتی مرگ نتوانست تمام نور چشمانش را بگیرد. نام محسن قهرمان‌پور را به یاد بسپارید. پسری از ملایر که با یک چشم به آرزوهای بزرگ خیره ماند و رفت.