Seyed Abolfazl (Mehdi) Shamshirgaran

سال‌ها از آن شب گذشته است. ایران آزاد شده و خیابان ارگ نیشابور دیگر برای مردم فقط نام خیابانی نیست که در شامگاه خونین ۱۸ دی، صدای گلوله در آن می‌پیچید. حالا در گوشه‌ای از همان خیابان، نام کسانی نوشته شده که رفتند تا امروز برسد، روزی که دیگر هیچ‌کس برای خواستن آزادی هدف گلوله قرار نگیرد. نام من هم میان آن‌هاست: ابوالفضل (مهدی) شمشیرگران. پنجاه‌وشش سال از زندگی‌ام گذشته بود. سال‌ها در شرکت روغن نباتی سه‌گل کار کرده بودم و بعد از بازنشستگی، دل‌خوشی‌های ساده‌ای در زندگی داشتم. خانواده‌ام، مردم سرزمینم و وقت گذراندن کنار کسانی که دوست‌شان داشتم. میان همه‌ی این دل‌خوشی‌های کوچک اما، یک رؤیای بزرگ داشتم: دیدن ایران آزاد. بعدها هرکس از من گفت، بیشتر از مهربانی‌ام گفت، از این‌که مردم را دوست داشتم و خنده از صورتم دور نمی‌شد. آدم در واقع، چیزی جز همین‌ها هم از خودش به جا نمی‌گذارد. من آن شب را هم هنوز می‌بینم. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، خیابان ارگ، نیشابور. مردم در خیابان‌اند و من هم یکی از همان مردمم. ناگهان صدای شلیک‌ها در خیابان می‌پیچد. ساچمه‌ها و گلوله‌های جنگی را بر تنم حس می‌کنم. انگار وقت خداحافظی با این جسم خاکی رسیده است. در آن چند لحظه، همه‌چیز از برابر چشمانم می‌گذرد، همسرم، دخترانم، عزیزانم و شهری که سال‌های زندگی‌ام را در آن گذرانده‌ام. زندگی من، در خیابان ارگ، به پایان می‌رسد اما قصه‌ی من همان‌جا تمام نمی‌شود. حالا از جایی دورتر از آن شب، از سال‌هایی که فرصت زیستن‌شان را پیدا نکردم، چیزهایی را می‌بینم که آن شب در خیابان ارگ نمی‌توانستم ببینم. هفت ماه بعد از آن شب را می‌بینم! روز تولدم را. روزی که قرار بود پر از صدای خنده باشد، کیک باشد، بادکنک باشد، دست زدن و سوت کشیدن باشد. خانواده‌ام را می‌بینم که با قلبی شکسته بر سر مزارم ایستاده‌اند. ماموران جمهوری اسلامی را میبینم که بر سر مزارم می‌آیند و حتی برای شکل سوگواری خانواده‌ام هم دستور می‌‌دهند: سوت نزنید، دست نزنید، نرقصید، کیک و بادکنک نباشد. یکی از عزیزانم مقابل‌شان می‌ایستد و چیزی می‌گوید که تمام روزهای بعد از رفتنم را در یک جمله خلاصه می‌کند: «شما کاری کردید که هفت ماه است در زندگی ما نه سوت هست، نه دست، نه رقص و نه شادی.» در این کالبد غیر خاکی، آینده‌ای را می‌بینیم که کسانی که ماشه را کشیدند آن شب نمی‌دانستند: حکومت‌ها می‌توانند انسان‌ها را بکشند اما نمی‌توانند تعیین کنند تاریخ چگونه از آن‌ها یاد خواهد کرد. امروز در سال‌های بعد از آن شب‌های خونین، در ایران آزاد، دیگر مأموری به خانواده‌ای نمی‌گوید برای عزیز کشته‌شده‌اش چگونه سوگواری کند. کسی برای بادکنک و کیک و دست زدن تهدید نمی‌شود. دختران من در کشوری زندگی می‌کنند که شادی جرم نیست و خیابان جایی نیست که خون مردم در آن ریخته شود. کسانی که شلیک کردند و کسانی که فرمان شلیک دادند در برابر عدالت قرار گرفته‌اند. ایران آزاد بر جان‌فشانی کسانی بنا شد که برای رسیدن به آن، خودشان فرصت دیدنش را پیدا نکردند. حالا هر سال در زادروزم، خانواده‌ام دیگر مجبور نیستند بی‌صدا کنار هم بنشینند. شمع روشن می‌کنند، دست می‌زنند و می‌رقصند. نه برای این‌که فراموش کرده‌اند آن شب چه بر ما گذشت. درست برعکس، چون فراموش نکرده‌اند. و من از جایی در آینده، وقتی صدای خنده‌ی دخترانم را در ایران آزاد می‌شنوم، می‌دانم آن‌چه را از من گرفتند دیگر از آن‌ها گرفته نخواهد شد. من ابوالفضل (مهدی) شمشیرگران هستم. یکی از هزاران نفری که به خانه بازنگشت. اما ایران، سرانجام، به خانه‌‌اش بازگشت.