Amir Mohammad Khayat

من امیرمحمد خیاط هستم؛ اهل نیشابور، تکواندوکار و صاحب یک مغازه لباس‌فروشی. زندگی‌ام میان تمرین، مسابقه و کار می‌گذشت. از نوجوانی تکواندو را آغاز کردم و سال‌هایی از عمرم را در سالن‌های ورزشی گذراندم؛ با تمرین‌هایی که باید تکرار می‌شد و رقابت‌هایی که برایشان آماده می‌شدم. از سال ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۴، بیش از بیست عنوان قهرمانی، نایب‌قهرمانی و سومی در رقابت‌های باشگاهی استانی به دست آوردم. پشت هر مقام، روزهای تمرین بود. مدال‌ها بخشی از زندگی‌ام بودند؛ یادگار راهی که برای پیشرفت در آن تلاش کرده بودم. دیپلم علوم انسانی داشتم. حدود دو سال پیش از جان‌باختنم، مغازه لباس‌فروشی راه انداختم. در کنار ورزش، کار می‌کردم و برای ادامه کسب‌وکارم برنامه داشتم. برای خرید لباس‌های مغازه حدود هفتصد میلیون تومان چک نوشته بودم؛ تعهدی برای کاری که هنوز در جریان بود و باید ادامه پیدا می‌کرد. شامگاه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در روزهای فراخوان شاهزاده رضا پهلوی و خیزشی که انقلاب شیروخورشید نام گرفت، در اطراف میدان خیام نیشابور هدف شلیک مزدوران رژیم جمهوری اسلامی قرار گرفتم. دو گلوله جنگی به بدنم اصابت کرد. با وجود جراحت، بخشی از مسیر را طی کردم و با خودرویی شخصی به خانه رسیدم. پس از آن به بیمارستان منتقل شدم، اما خون‌ریزی شدید بود و جان باختم. بیستم دی‌ماه، پیکرم را در بهشت فضل نیشابور به خاک سپردند. حدود یک ماه بعد، بنیاد شهید نیشابور پیشنهاد کرد در برابر معرفی من به‌عنوان «بسیجی» و «شهید»، هزینه قبر و سنگ قبر پرداخت و بدهی‌های مغازه تسویه شود. نام و هویت من موضوع پیشنهادی مالی شده بود؛ در حالی که با گلوله نیروهای همان حکومت کشته شده بودم. بیست‌ونهم بهمن، مراسم چهلمم در نیشابور برگزار شد. مردم نامم را با واژه‌های «قهرمان» و «باشرف» صدا زدند. در مراسم یادبود من و زیبا دستجردی، ترانه «رویایی دارم» را هم‌خوانی کردند؛ ترانه‌ای در کنار یاد زندگی‌هایی که ناتمام مانده بود. از من مدال‌ها و تصویرهایی باقی مانده است؛ نشانه‌هایی از روزهایی که تمرین می‌کردم، مسابقه می‌دادم و زندگی‌ام را پیش می‌بردم. مغازه‌ام هم بخشی از همان زندگی بود؛ کاری که برایش مسئولیت پذیرفته بودم و آینده‌ای که فرصت ادامه‌دادنش را از من گرفتند. من امیرمحمد خیاط هستم؛ تکواندوکاری از نیشابور که در هجدهم دی‌ماه با شلیک مزدوران رژیم جمهوری اسلامی کشته شد. نامم را با زندگی‌ام حفظ کنید؛ با سال‌های ورزش، با کار و با همه راه‌هایی که هنوز پیش رویم بود.