Mona Esmi

مونا اسمی، شهروند ۳۸ ساله‌ی گیلک، اهل رشت، متأهل و مادر پسری ۱۲ ساله به نام امیرعلی بود. این مادر قهرمان، در ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان‌ رضا پهلوی و در جریان اعتراضات مردمی در شهر رشت، به خیابان آمد تا صدای خود و هم‌وطنانش باشد. طبق گزارش‌ها و روایت‌های منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی، هم‌زمان با قطع برق و اختلال گسترده اینترنت در کشور، نیروهای حکومتی به‌طور وسیع و بی‌رحمانه به‌سوی مردم معترض بی‌سلاح آتش گشودند. مونا اسمی نیز تنها با قلبی که در آرزوی ایرانی آزاد و آباد می‌تپید، در میان هم‌شهریانِ دلیرش حضور داشت، زنی که نه سلاحی در دست داشت و نه تهدیدی برای کسی بود، تنها به جرم اعتراض، هدف گلوله قرار گرفت. تیری از پشت او را نشانه گرفت و مستقیم به قلبش نشست. با وجود انتقال به بیمارستان، شدت جراحت وارده و تخریب بافت قلب و شدت خون‌ریزی، فرصت بازگشت کنار کودکش را از او گرفت و جان عزیزش را فدای ایران نمود. در میان نام‌هایی که روزها بعد از سوی رسانه‌ها منتشر شد، نام مونا اسمی خوانده نشد، نبودنِ نام مادر از دست رفته به زخمی دیگر تبدیل شد؛ زخمی بر دل فرزندش. امیرعلی، پسر ۱۲ ساله‌اش، با بغضی کودکانه اما سنگین پرسید: «چرا اسم مادرمو نمی‌خونید؟» همین جمله کوتاه، موجی از واکنش‌ها و احساسات را در میان ایرانیان داخل و خارج از کشور، برانگیخت و نام مونا را بر سر زبان‌ها انداخت. مونا اسمی، مادری که برای آینده‌ای روشن‌تر، برای فرزندش و تمام فرزندان این سرزمین به خیابان رفت، اگرچه هیچ‌وقت به آغوش پسرش بازنگشت اما فرزندی از خود به جا گذاشت که نام مادر و راه و آرمانش را زنده نگه خواهد داشت. فرزندی که بزرگ‌ترین درس را در کودکی از او فراگرفت، که در برابر ظلم و ستم سکوت نکند و حقش را فریاد بزند.